ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 8

ചിരി: ഒരു ആത്മീയ സാധന

'സ്വയം ഒരു ദീപമാവുക' എന്ന പ്രസ്താവം, 2500 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് 'സ്വയം ഒരു ഫലിതമാവുക' - Be a joke unto yourself - എന്ന് പരിഷ്‌ക്കരിക്കപ്പെട്ടത്. അതിനു പിന്നിലെ ഉൾക്കാഴ്ച, 'പുതിയതായി ഒരു ദീപത്തെ തെളിയിച്ചെടുക്കേണ്ടതില്ല; ഉള്ളിന്നുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന നാളത്തിന്റെ പ്രകാശത്തെ പുറത്തേക്ക് അനുവദിച്ചാൽ മാത്രം മതി ' എന്ന ബോധ്യമാണ്. അകത്തെ പ്രകാശരശ്മികൾ തടഞ്ഞുനിർത്തപ്പെടുന്നത്, അബോധപരമായി നാം ചുറ്റിലും കെട്ടിപ്പൊക്കിയുണ്ടാക്കിയ മതിലുകളെക്കൊണ്ടാണ്- അഹങ്കാരത്തിന്റെ മതിലുകൾ, അഭിനിവേശത്തിന്റെ മതിലുകൾ, മാത്സര്യത്തിന്റെ മതിലുകൾ, താരതമ്യത്തിന്റെ, അസൂയയുടെ, ഗൗരവത്തിന്റെ, സദാചാരത്തിന്റെ, ലിംഗ വിവേചനത്തിന്റെ, ദേശീയതയുടെ, രാഷ്ട്രീയകാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ, വിശ്വാസങ്ങളുടെ, തുടങ്ങി സൂക്ഷ്മവും അദൃശ്യവുമായിട്ടുള്ള നിരവധി മതിലുകൾ. ഈ മതിലുകളോരോന്നും ഉയർന്നുവരുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, അതിനെ എങ്ങനെ തകർക്കാം എന്നും മനുഷ്യൻ ചിന്തിച്ചുപോന്നിട്ടുണ്ട്. എത്ര തന്നെ അവ്യക്തമാണെങ്കിലും, അമൂർത്തമാണെങ്കിലും ആ നിലക്കുള്ള അന്വേഷണം ഒരൊറ്റ ജീവിതത്തിലും നടക്കാതെ പോകുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇവയൊന്നും കാര്യമായി ഫലസിദ്ധി പ്രാപിക്കാറില്ലെന്നതാണ് സത്യം.

നമ്മുടെ സന്തോഷവും സ്വാതന്ത്ര്യവും, നാം കഴിഞ്ഞുപോരുന്ന ചുറ്റുപാടുകളും, നാം ഇടപഴകുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളുമായൊക്കെ ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നുവെങ്കിലും, അവക്കെല്ലാം പരിമിതമായ ഒരളവിൽ മാത്രമേ നമ്മെ സഹായിക്കാൻ സാധിക്കൂ. ആ പരിധി വരേയ്ക്കും അവയെല്ലാം ഒരുപക്ഷേ വലിയ പങ്കു വഹിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം നമ്മുടെ അന്വേഷണങ്ങളെ സംഗതമാക്കുന്നത് വൈയക്തികമായ (individual) സംതൃപ്തികളും - contentment - സമീപനങ്ങളുമാണ്. ഈ ബോധ്യത്തിലേക്കു വരുന്നതിനെയാണ്, തന്റെ സന്തോഷവും സ്വാതന്ത്ര്യവും തന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമാണ് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുന്നതിനെയാണ്, അവബോധപരമായ ഉണർച്ച (awakening) എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഈ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഏർപ്പെടുന്ന പ്രവർത്തികളെ പൊതുവായി 'ധ്യാനം' എന്ന് പറഞ്ഞുപോരുന്നു.

ഇവ്വിധം ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴാണ് നമുക്ക് അല്‌പാല്‌പമായി തെളിഞ്ഞു വരിക, ഉള്ളിനുള്ളിലെ പ്രകാശത്തെ തടഞ്ഞു നിർത്തുന്ന മതിലുകൾ ഏതൊക്കെയെന്ന്. അപ്പോൾ പിന്നെ അതിലോരോന്നിനേയും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം എടുത്ത് നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. ഉദാഹരണമായി, അടക്കിവെച്ച കോപമാണ് നമ്മിൽ മുന്തി നില്ക്കുന്നതെങ്കിൽ, അതിനെ തനിക്കോ മറ്റുള്ളവർക്കോ അപകടകരമല്ലാത്ത വിധം ഒഴിച്ചുകളയാനും, ഇനി കോപം അടിഞ്ഞുകൂടാതിരിക്കാനും എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന ദിശയിൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ സാധിക്കും. വ്യത്യസ്തമായ സമീപനങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വിവിധങ്ങളായ ധാരാളം സങ്കേതങ്ങൾ ഇതിനായി ഓരോരുത്തർക്കും ഉപയോഗപ്പെടുത്താവുന്നതുമാണ്.

എന്നാൽ, ഓരോ മതിലിനേയും പ്രത്യേകമെടുത്ത് പരിശോധിച്ച് അതിനെ മറി കടക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നെല്ലാം ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്കുന്നതേക്കാൾ, അവയെ ഒന്നടങ്കം തകർത്തു കളയാവുന്ന ഒരു in-built മെക്കാനിസം നാം എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. അതിന്റെ പേരാണ് ചിരി. ചിരിക്കുന്ന മൃഗം എന്ന രീതിയിൽ മനുഷ്യനെ

നിർവ്വചിക്കുമ്പോൾ, സ്വതേ നമുക്ക് ശീലമായിട്ടുള്ള, 'മൃഗങ്ങളേക്കാൾ മുകളിൽ' എന്ന രീതിയിലാണ് മിക്കപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്; ചിരി എന്ന പ്രതിഭാസത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും, ബോധപരിണാമത്തിൽ (evolution) അതിന്റെ അഭൗമ സ്ഥാനം, എന്നീ തലങ്ങൾ നമുക്ക് വിട്ടു പോകുന്നുണ്ട്.

പരിണാമശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, സസ്തനികളുടെ പിറവിയോടൊപ്പം ചിരിയുടെ മുകുളങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയെന്നാണ്. എന്നാലും മനുഷ്യനിലെത്തുമ്പോൾ ചിരി എന്ന പ്രതിഭാസത്തിന് അനുപമമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. 'false alarm' സിദ്ധാന്തം തുടങ്ങിയ വാദങ്ങൾ ചിരിയുടെ ഉത്പത്തിയെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ ഡോ. വി.എസ്. രാമചന്ദ്രനെപ്പോലുള്ളവർ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതിനേക്കാൾ ഒരടി കൂടി പിന്നിലേക്ക് നിന്ന് പറയാൻ കഴിയും, ഒരേ ജീവിത സന്ദർഭത്തിന്റെത്തന്നെ ഒന്നിലധികം ബോധ-  വൈകാരിക തലങ്ങളെ (dimensions) ഒന്നിച്ചു കാണാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ നിന്നാണ് (witnessing) ചിരി ഉത്ഭവിക്കുന്നതെന്ന്. 

പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ രണ്ടു സന്ദർഭങ്ങളെ ഒന്നിച്ചു നോക്കിക്കാണാൻ കഴിയുക - മിക്കപ്പോഴും ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലുമൊരു തലത്തിൽ പെട്ടുകിടക്കുകയാവും ഈ നിരീക്ഷകൻ - എന്നുവെച്ചാൽ, ആ രണ്ടു സന്ദർഭങ്ങളേയും അയാൾ മറികടക്കുന്നുവെന്നാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നാമ്പുകളാണിവ. ചിരി എന്ന പ്രതിഭാസം നമ്മുടെ വികാരകേന്ദ്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നില്ക്കുന്നതല്ല; അത് നമ്മുടെ ആത്യന്തിക ഗ്രാഹ്യവുമായി -understanding- ചേർന്ന് നില്ക്കുന്നതാണ്‌, ഒരു പുഷ്പത്തിൽ സൗരഭ്യം സന്നിഹിതമായിരിക്കുന്നതുപോലെ.

അതുകൊണ്ടാകാം, ബോധപ്രാപ്തിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്- ബോധപ്രാപ്തിയെന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ആത്യന്തിക സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്- ചിരിയെപ്പറ്റി ധാരാളം കഥാഖ്യാനങ്ങൾ നിലനിന്നു പോന്നത്. ബോധോദയത്തെ തുടർന്ന് ബോധിധർമ്മൻ ഏഴു ദിവസം തുടർച്ചയായി ചിരിച്ചത്രേ! സെൻ ഗുരുക്കന്മാർ മുതൽ നമ്മുടെ നാറാണത്തു ഭ്രാന്തൻ വരേയ്ക്കും ചിരി ഒരു സാർവലൗകിക പശ്ചാത്തലമാണ്, തിരിച്ചറിവിന്റേയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും. ശാസ്ത്രം ഇത്രയൊക്കെ വളർന്നിട്ടും, ചിരി സംഭവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ന്യൂറോളജി വിദഗ്ധർക്ക് ഇനിയും തൃപ്തികരമായ വിധം വിശദീകരിക്കാനായിട്ടില്ലെന്നത്, ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്റെ ആഴത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ചിരിയുടെ മാത്രം സ്വഭാവങ്ങൾ എടുത്തു പരിശോധിച്ചാൽ, ചിരിയെ പല തരത്തിൽ വർഗീകരിക്കാനാവും. വെറുമൊരു ഇളിഭ്യൻ ചിരി മുതൽ ബുദ്ധസ്മിതം വരേയ്ക്കും. ഏതു തരം ചിരിയും പക്ഷേ ചെറിയ അളവിലെങ്കിലും നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നുണ്ടെന്നതാണ് സത്യം; കാപട്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചിരിയൊഴികെ. എന്നാൽ, കൂടുതൽ പരിഷ്കൃതരാവുന്നുവെന്ന ഭാവേന, സ്വാഭാവികമായ ചിരി നമുക്ക് വലിയ അളവിൽ നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നേരെ ചൊവ്വേ ചിരിക്കാൻ സാധിക്കാത്തവരുടെ എണ്ണം അവിശ്വസനീയമാം വിധം വലുതാണ്, ലോകമെങ്ങും. ഒരുപക്ഷേ intelligents-നു പകരം information-നെ ആശ്രയിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെയാകണം, ചിരി നമ്മിൽ ശുഷ്‌കിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. പതുക്കെപ്പതുക്കെ അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തെയൊന്നാകെ മരവിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. നമ്മുടെ ശരീരം ചിരിയിൽ പങ്കുകൊള്ളേണ്ടതെങ്ങനെയെന്ന് മറന്നുപോകുന്നു. പിന്നെപ്പിന്നെ, ചിരി വരേണ്ട സന്ദർഭമാണിതെന്ന്‌ 'intellectually' മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട്, ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. ചിരികൾ വറ്റിപ്പോകുന്ന 'മരുഭൂമികൾ ഉണ്ടാകുന്നത്' ഇവ്വിധമാണ്. ഈ വരൾച്ചക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നവയാണ് നമ്മുടെ 'ബുദ്ധിജീവി സാംസ്കാരിക' വിശ്വാസങ്ങളും മറ്റും.

ഇവിടെയാണ് ഒരു ഫലിതത്തിന്റെ / തമാശയുടെ പ്രസക്തി. അത് നമ്മെ ചിരിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. ശരീരം മറന്നു കളഞ്ഞ ചിരിയുടെ ഭാഷ അത് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു. അഹന്തയുടെ എല്ലാ മതിലുകളെയും അത് ദുർബലമാക്കുന്നു. അത് നമ്മെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ 'സഹജ'മാക്കുന്നു-spontaneous. അത് നമ്മെ ഒരു സന്ദർഭത്തിന്റെ ഇരയാകുന്നതിനു പകരം, അതിനെ മറികടന്നുനില്ക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നു. അത് നമ്മെ കഴിഞ്ഞുപോയതോ വരാനിരിക്കുന്നതോ ആയ ഏതൊരു സാഹചര്യത്തേയും simulate ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. അത്, നമ്മുടെ വിശ്വാസം തുടങ്ങിയ ചങ്ങലയുടെ കണ്ണികൾ രാകി മുറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒരു ദിവസം നാമറിയാതെത്തന്നെ ആ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ പൊട്ടിയിരിക്കും. 

ചിരിക്കുക, ഉള്ളു തുറന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുക. ചിരിയുടെ മുൻപിൽ പിടിച്ചു നില്ക്കാൻ കഴിയുന്ന സാധനകളില്ല. വൈകാതെ, സ്വയം ഒരു തമാശയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന സന്ദർഭം വരും. ഈ പ്രപഞ്ചം, അതിലെ ആകസ്മികതകൾ, വരും വരായ്കൾ, യുക്തി ശാഠ്യങ്ങൾ, യുക്തി രാഹിത്യങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷക്കു യാതൊരു വകയുമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പ്രതീക്ഷകളിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന നാം. ഒരു ദിവസം നാം അറിയുക തന്നെ ചെയ്യും ഈ 'ഞാൻ' എന്നതിനോളം വലിയ ഒരു തമാശയില്ലെന്ന്. ഒരു പക്ഷേ അത് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം ചിരി നിർത്താൻ പാടുപെട്ടേക്കാം, ബോധിധർമ്മനെപ്പോലെ. സ്വയം ഒരു ഫലിതമാവുകയെന്നത്, എന്നന്നേക്കും ആധുനികമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു മനന വാക്യമാണ്, ഒരു New Gen mantra challenge !

ഈയടുത്ത് വായിച്ച ഒരു ആഫ്രിക്കൻ നാടോടിക്കഥ -Christopher Buice എന്ന ക്രിസ്ത്യൻ പാതിരി പങ്കുവെച്ചത്- ഇവിടെ ഓർമ്മിക്കട്ടെ.

ഒരു ഗ്രാമത്തിനു നടുവിലൂടെ പട്ടണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു നെടുനീളൻ റോഡുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അസാധാരണമായ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. അവരുടെ ദൈവം ഗ്രാമത്തിലൂടെ നടക്കാനിറങ്ങി. സുന്ദര വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു ദേവതയായിരുന്നു അവർ. അവർ മനോഹരമായ ഒരു തൊപ്പിയും ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകൾ എല്ലാവരും അദ്‌ഭുതപരതന്ത്രരായി മിഴിച്ചു നില്ക്കേ അവർ സാവധാനം അകലേക്കകലേക്കു നടന്നു മറഞ്ഞു.

'എത്ര സുന്ദരിയായ ദേവതയാണവർ!,' ഒരാൾ പറഞ്ഞു,'അവർ തലയിൽ വെച്ചിട്ടുള്ള നീല തൊപ്പിയും മനോഹരം തന്നെ.'

അത് കേട്ട്, റോഡിനപ്പുറം നിന്നിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു,'ദേവത സുന്ദരിയൊക്കെത്തന്നെ. എന്നാൽ അവരുടെ തലയിലുണ്ടായിരുന്ന തൊപ്പി നീലയല്ല, ചുവപ്പായിരുന്നു.'

'ആര് പറഞ്ഞു? അവരുടെ തൊപ്പി നീലയായിരുന്നു', അയാൾ വിട്ടില്ല.

അപ്പോൾ അപ്പുറത്തു നിന്നിരുന്ന സ്ത്രീക്കൊപ്പം മറ്റാളുകളും ചേർന്നു. അവർ ഒന്നടങ്കം പറഞ്ഞു,'അല്ല, അവരുടെ തൊപ്പി ചുവപ്പായിരുന്നു.'

ശബ്ദം കൂടിയപ്പോൾ, ഈ പക്ഷത്തും ആളു കൂടി. അവർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് വാദിച്ചു,'അതു നീല തൊപ്പിയായിരുന്നു.'

അങ്ങനെയങ്ങനെ റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള ആളുകൾ തമ്മിൽ കശപിശയായി, വാക്കേറ്റമായി, ഉന്തും തള്ളുമായി, അങ്ങേയറ്റം ശത്രുക്കളായി. അവർ, തമ്മിൽ കാണാതിരിക്കാനായി റോഡിനു നടുക്ക് ഒരു വലിയ മതിൽ പണിതു. ഇരു പക്ഷവും രണ്ടു രാജ്യങ്ങളെപ്പോലെ ശത്രുക്കളായി ജീവിച്ചുപോന്നു, തലമുറകളായി. അവർ ഇരുകൂട്ടർക്കും അവരുടേതായ ദേവതയുണ്ടായിരുന്നു, നീല തൊപ്പി ധരിച്ച ദേവതയും ചുവന്ന തൊപ്പി ധരിച്ച ദേവതയും.

നിരവധി വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു ദിവസം, ദേവത വീണ്ടും ഗ്രാമത്തിലൂടെ സന്ദർശനം നടത്തി. ഇത്തവണ അവർ റോഡിനു നടുക്കുള്ള മതിലിലൂടെ സാവധാനം നടന്നുനീങ്ങി. ആളുകൾ ഇരുവശത്തുനിന്നും ആകാംക്ഷാപൂർവ്വം ആർത്തിരമ്പി. അവർ അവരോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു, 'അവിടുന്ന്, ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വഴക്കൊന്നു തീർത്തു തരണം.'

'എന്തു വഴക്ക്?' അവർ ചോദിച്ചു.

ഒരാൾ മുന്നോട്ടു വന്നു പറഞ്ഞു,' ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് അവിടുന്ന് ഇതുവഴി കടന്നു പോയപ്പോൾ, ഏതു നിറത്തിലുള്ള തൊപ്പിയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്? ഇപ്പുറത്തുള്ളവർ പറയുന്നു, അങ്ങ് ധരിച്ചിരുന്നത് നീല തൊപ്പിയാണെന്ന്. റോഡിനപ്പുറമുള്ളവർ പറയുന്നു, അങ്ങയുടേത് ചുവന്ന തൊപ്പിയായിരുന്നെന്ന്.'

ദേവത ഒരു നിമിഷം ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു,' എന്റെ ഓർമ്മ ശരിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അന്ന് ധരിച്ചിരുന്നത് രണ്ടു നിറമുള്ള തൊപ്പിയായിരുന്നു, ഒരു വശം നീലയും മറുവശം ചുവപ്പും.' അവർ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു മറഞ്ഞു.'

റോഡിനിരുവശത്തും ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത.

ആളുകൾ എല്ലാവരും സ്തബ്ധരായി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എവിടെനിന്നോ ഏതോ ഒരു കുട്ടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതുകേട്ട് വേറെയും കുട്ടികൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരിൽ നിന്നും ആളുകളിലേക്ക്‌ ആ ചിരി പടർന്നു. റോഡിനിരുവശവും എല്ലാവരും ചേർന്ന് ചിരിയോടു ചിരി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ചിരിയുടെ ശക്തിയിൽ റോഡിനു നടുക്കുള്ള ആ മതിൽ ഇളകാൻ തുടങ്ങി. ആളുകൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവസാനം ആ മതിൽ നിലം പൊത്തിയത്രെ !

അവരുടെ ഇടയിൽ പറഞ്ഞുപോരാറുള്ളത്, എല്ലാ മതിലുകളും വിഡ്ഢിത്തത്തിന്റെ മതിലുകളാണെന്നാണ്; ചിരികൊണ്ട് തകർന്നു പോകുന്നവ !

 

ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 7

വേഷങ്ങളിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്ന നാം 

 

 

ഉറങ്ങാൻ നേരം കാലിൽ ഒരു തൂവാല കെട്ടി കിടക്കുന്ന മുല്ലാ നസിറുദീൻ, അതിനുള്ള ന്യായം പറഞ്ഞത്, 'രാവിലെ എണീക്കുമ്പോൾ സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ വേണ്ടി'യാണെന്നാണ്. കാലിൽ തൂവാല കെട്ടിയ ആളാണ് താനെന്ന് ഓർത്താൽ മതിയല്ലോ! അതല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയധികം ആളുകൾക്കിടയിൽ കിടന്നുറങ്ങിയതിനുശേഷം ഉണർന്നെണീക്കുന്നയാൾ താൻ തന്നെയാണ് എന്ന് എങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പാക്കുക? താൻ ഏതാണെന്ന് ഓർമ്മിച്ചുവെക്കുക ശരിക്കും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യം തന്നെ! മുല്ലായുടെ ഈ നർമ്മം നിസ്സാരമല്ലാത്ത മനനങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നുണ്ട്. നാം എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എണീറ്റുവരുന്നതുതന്നെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ തൊപ്പിയും കുപ്പായവുമൊക്കെ എടുത്തണിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്. അച്ഛൻ എന്ന മേലങ്കിയിട്ടുകൊണ്ട് മക്കളോട് ഗുഡ് മോർണിംഗ്. ഭർത്താവ് എന്ന മേലങ്കി ധരിച്ചു കൊണ്ട് ഭാര്യയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കൽ. അപ്പോഴേക്കും യജമാനൻ എന്ന മേലങ്കിയിട്ടുകൊണ്ട് വീട്ടുവേലക്കാരിയോട് ശകാരം. അതിനു ശേഷം വാട്സ്ആപ്പിൽ സുഹൃത്തിന്റെ കുപ്പായമിട്ടുകൊണ്ട് 'ഹായ്'. കുറച്ചുകഴിയുമ്പോഴേക്കും പഞ്ചപുച്ഛമടക്കി നില്ക്കുന്ന ഒരു ശിപായിയെപ്പോലെ മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആജ്ഞകൾ ഫോണിലൂടെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ആജാനുബാഹുവായി നില്ക്കുന്ന അധികാര കേസരിയായി താഴേക്കിടയിലുള്ളവരോട് ഓരോരോ താക്കീതുകൾ. ഇതിനിടയിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നിസ്സാരമായ എന്തെങ്കിലും അസ്വാസ്ഥ്യമുണ്ടാവുമ്പോഴേക്കും ഒരു രോഗിയുടെ കുപ്പായമിട്ട് ദയാവായ്പ്പോടെ ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ. അല്ലെങ്കിൽ ആരോഗ്യസംബന്ധിയായ ചില ആശങ്കകൾ പങ്കുവെക്കാൻ മുതിർന്ന ഒരു പരിചയക്കാരനോട് പരിചയസമ്പന്നനായ ഒരു ഡോക്ടറുടേതു പോലുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ. ഇരിപ്പുകണ്ടാൽ വെളുത്ത കോട്ടിനു മീതെ കഴുത്തിൽ ഒരു സ്റ്റെതസ്കോപ്പും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നും. പിന്നെയുമുണ്ട് മേലങ്കികൾ. വൈകുന്നേരം ഒത്തു കൂടുമ്പോൾ നിഷ്‌ക്കളങ്കനായ ഒരു സുഹൃത്ത്. നാലാളുകൾക്കിടയിൽ, കടപ്പാടുകൾ മറക്കാത്ത ഉത്തമപൗരൻ. വീട്ടിലേക്കു കയറിവരുമ്പോൾ ഭാരം മുഴുവൻ ചുമലിലേറ്റി വരുന്ന നിസ്സഹായനായ കുടുംബനാഥൻ. അപ്പോഴേക്കും ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവനെന്നും വിവരമില്ലാത്തവനെന്നുമുള്ള ചില മേലങ്കികൾ ഭാര്യ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് നിർബന്ധിച്ച് അണിയിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൻ എന്ന അയഞ്ഞ കുപ്പായം. ഉറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ജോലി സംബന്ധമായി നാളെ രാവിലെ നേരത്തെ വന്ന് ഒരു മീറ്റിംഗിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ട ചില റിപ്പോർട്ടുകളെപ്പറ്റി മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. എണ്ണമറ്റ മേലങ്കികളും തൊപ്പികളുമൊക്കെ ധരിച്ച് ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണുപോകുമ്പോൾ, മുല്ലാ നസിറുദീൻ പങ്കുവെച്ച ആശങ്ക അസ്ഥാനത്തല്ല; എങ്ങനെയാണ് അറിയുക ഇതിൽ താൻ ഏതാണെന്ന്? എങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പാക്കുക ഉറങ്ങാൻ പോയ ആൾ തന്നെയാണ് എണീറ്റുവരുന്നതെന്ന്? ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളും മേലങ്കികളും വ്യത്യസ്തരായ ഓരോ മനുഷ്യരെ സംബന്ധിച്ചും എണ്ണമറ്റതായിരിക്കും. 

പുരുഷന്മാരുടെ സ്ഥാനത്ത് സ്ത്രീകളാവുമ്പോൾ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ വേഷങ്ങളായിരിക്കും എടുത്തണിയേണ്ടി വരുന്നത്. ഏതായാലും ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നൊന്നായി നാമെല്ലാവരും വേഷം കെട്ടുക തന്നെയാണ്. ഈ വേഷം കെട്ടലുകൾ നിവൃത്തിയില്ലായ്ക കൊണ്ടല്ല. ആർക്കും തന്നെ സ്ഥിരമായി ഒരേ വേഷം കെട്ടിക്കൊണ്ടു ജീവിക്കാനാവില്ല. ഒരാൾ വിദൂരസ്ഥമായ ഒരിടത്ത് ഏകാന്തവാസത്തിലാണെങ്കിൽ പോലും ചില വേഷങ്ങൾ മാറിമാറി അണിയേണ്ടി വന്നേക്കാം. ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണത്. എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ സംഭവിക്കുന്നതെന്തെന്നാൽ, ഒരു വേഷമണിഞ്ഞ് ആ രംഗം അഭിനയിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, വേഷം അഴിച്ചുവെക്കാൻ നാം മറന്നേപോകുന്നു. മിക്കപ്പോഴും ഒരു വേഷത്തിനു മുകളിലാണ് നാം അടുത്ത വേഷം വലിച്ചുകയറ്റുന്നതു തന്നെ. അങ്ങനെയങ്ങനെ നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപമെന്താണെന്ന് നമുക്ക് ഓർക്കാൻ കൂടി സാധിക്കുന്നില്ലെന്ന സ്ഥിതിവരുന്നു. ഇത്തരം പ്രച്ഛന്നവേഷങ്ങളുടെ ആധിക്യവും അതിലുള്ള മറവിയും കാരണം, യാതൊരു വേഷവും എടുത്തണിയേണ്ടതില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങളെ നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാതെ പോകുന്നു. സ്വന്തം പ്രിയതമയുടെയോ പ്രിയതമന്റെയോ അടുത്ത്, തികച്ചും സ്വകാര്യമായ നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും അഭിനയിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ പെരുമാറാനാവുന്നില്ല. നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ചോദനകളും കാഴ്ച, കേൾവി, സ്പർശം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയ സംവേദനങ്ങളും നാം എടുത്തണിയുന്ന വേഷങ്ങളാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു തൊപ്പിയെ തന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച ആ സംഗീതജ്ഞന്റേത് (‘The man who mistook his wife for a hat’ - OLIWER SACKS) വെറും ന്യൂറോളജിക്കൽ തകരാറാണെന്ന് എഴുതിത്തള്ളാൻ വരട്ടെ, ഒരുവേള സംഗീതജ്ഞൻ എന്ന തന്റെ ഭാഗം തകർത്തഭിനയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആ അഭിനയം നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് കൂടി കയറിപ്പിടിച്ചതാണെന്ന് വിചാരിച്ചാലും തെറ്റില്ല. പണ്ട്, എബ്രഹാം ലിങ്കണെ അഭിനയിച്ചു പൊലിപ്പിച്ച ഒരു നാടകനടനെപ്പറ്റി ഓഷോ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലിങ്കൺന്റെ ജന്മശതാബ്ധി ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ഒരു വർഷത്തോളം നിരന്തരമായി ഈ നടൻ ലിങ്കണായി അഭിനയിച്ചുപോന്നു. എന്നാൽ ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷവും ഇയാൾ തന്റെ വേഷം അഴിച്ചുവെക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ലത്രേ. ലിങ്കണെപ്പോലെത്തന്നെ ഏച്ചുവെച്ചുകൊണ്ടുള്ള നടപ്പ്, സംസാരം തുടങ്ങി അയാൾ ലിങ്കണായിത്തന്നെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമാദ്യം വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരുമൊക്കെ അതൊരു തമാശയായി എടുത്തെങ്കിലും പിന്നീട് സംഗതി ഗൗരവമാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ അവർ മനഃശാസ്ത്ര വിദഗ്‌ദരെ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി. സാധാരണ നിലക്കുള്ള എല്ലാ ശ്രമവും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ അയാളെ പോളീഗ്രാഫ് ടെസ്റ്റിന് വിധേയമാക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. അവിടെ വെച്ചെങ്കിലും അയാളുടെ അഭിനയം പൊളിയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു. എല്ലാവരുടേയും മുന്നിൽ വെച്ച്,'നിങ്ങൾ എബ്രഹാം ലിങ്കൺ ആണോ?' എന്ന ചോദ്യത്തിന് 'ആണ്' എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ പോളിഗ്രാഫ് യന്ത്രം പറയും 'ഇയാൾ പറയുന്നത് നുണയാണ്' എന്ന്. അതോടെ അയാൾ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ചുവന്നിരുന്ന നാടകം അവസാനിക്കും. എന്നാൽ ഈ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയ രോഗിയായ നടൻ, തന്റെ അഭിമാനം രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സത്യം പറയാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞൻ 'നിങ്ങൾ എബ്രഹാം ലിങ്കൺ ആണോ?' എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു 'അല്ല.' മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരും ചുറ്റും കൂടി നിന്ന ബന്ധുക്കളും തങ്ങളുടെ ശ്രമം വിജയിച്ചു എന്ന് അഭിമാനിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പോളിഗ്രാഫ് യന്ത്രം ശബ്‌ദിച്ചു- 'ഇയാൾ പറയുന്നത് നുണയാണ്!’. നാം വെറുതെ എടുത്തണിയുന്ന തൊപ്പിയും കുപ്പായവുമെല്ലാം എത്രയോ ആഴത്തിലാണ് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നത്! മിക്കപ്പോഴും നാമത് അറിയുന്നുപോലുമില്ല. ഇത്തരം അബോധപ്രവണതകളെപ്പോലും നാം പലപ്പോഴും ബോധപൂർവ്വം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്. യൂണിഫോമുകൾ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. ആധുനികമായ മാനേജ്മെന്റ് സങ്കേതങ്ങളിൽ 'six thinking hats' (Edward de Bono) പ്രസിദ്ധമായ ഒരു സമീപനമാണ്. ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഏറ്റവും തലപ്പത്തിരിക്കുന്നവർ, സങ്കീർണ്ണമായ ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിനു മുൻപ് ആറ് വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലുള്ള തൊപ്പികൾ ധരിച്ചുകൊണ്ട് ആ പ്രശ്നത്തെ സമീപിക്കും. ഓരോ നിറത്തിലുള്ള തൊപ്പി ധരിക്കുമ്പോഴും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടായിരിക്കുമത്രേ! ഒരു 'കുപ്പായം തൂക്കി'-dress hanger- യായി ജീവിക്കുന്നതിൽ കഥയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നവർക്ക് (അങ്ങനെ തോന്നുന്നവർക്ക് മാത്രം) ഇതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ എന്താണൊരു വഴി ? എളുപ്പമാണത്. ഓർക്കുക, എളുപ്പമല്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഏതൊരു വഴിയും തനിക്കു പറ്റിയതല്ല. ലാവോത്സു ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്- easy is right. ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്, ദിവസത്തിലെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ചെടുക്കുക. തിരക്കുപിടിച്ച ഒരു പ്രവൃത്തിക്കിടയിൽ നിന്നാകാം, ഒരു ഫോൺ ചെയ്യാൻ പോകുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപാകാം, ഓഫീസിൽ മീറ്റിംഗ് ഹാളിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനു മുൻപാകാം, ഷോപ്പിങ്മാളിലോ മറ്റോ ഏതെങ്കിലും കൗണ്ടറിനു മുൻപിൽ വരി നില്ക്കുമ്പോഴാകാം, ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റ് മോഷ്ടിക്കുക. ഈ രണ്ടു നിമിഷങ്ങൾ തനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം അനുവദിക്കുക. ഒന്ന് കണ്ണടച്ച് തുറന്നാൽ നാം നമ്മോടൊപ്പമായി. അതിനുശേഷം ഇപ്പോൾ ഏത് മേലങ്കിയാണ് താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഓർക്കുക മാത്രം ചെയ്യുക- മാനേജർ, പ്യൂൺ, സൂപ്പർവൈസർ, സുഹൃത്ത്, കാമുകൻ, കാമുകി, അമ്മ, സഹോദരി, ഭർത്താവ്, അപരിചിതനായ ഒരു വഴിപോക്കൻ, യുവാവ്, എന്നിങ്ങനെ.... ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാൽ അത് അഴിച്ചുമാറ്റേണ്ടതുണ്ടെന്നും അറിയുക. അടുത്ത സന്ദർഭത്തിൽ എടുത്തിടാൻ പോകുന്ന വേഷം ഏതെന്നും അത് ധരിക്കുന്ന നിമിഷം ഓർക്കാതെ പോകില്ലെന്നും ഉറപ്പിയ്ക്കുക. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കൊണ്ട്, ഈ വേഷം മാറലിൽ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനായാൽ, വൈകാതെത്തന്നെ നമ്മുടെ തനി സ്വരൂപം, യാതൊരു ഭാഗവും അഭിനയിക്കാത്തപ്പോൾ താൻ എങ്ങനെയാണ് എന്ന് പതുക്കെപ്പതുക്കെ പരിചയപ്പെടാനാവും. പിന്നെപ്പിന്നെ ഒരൊറ്റ വേഷവും, ഒരൊറ്റ കഥാപാത്രവും നമ്മെ ക്ഷീണിപ്പിക്കാതെ വരും. ഒരൊറ്റ വേഷവും നമുക്ക് ഭാരമാവില്ല, എന്തെന്നാൽ നാമറിയുന്നുണ്ട് അവയൊക്കെയും നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് 'കഥയില്ലായ്ക' കൊണ്ടാണെന്ന്, തികച്ചും താൽക്കാലികം; അവയൊന്നും നമ്മുടെ സത്തയിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നില്ലെന്ന്; അവക്കൊന്നിനും നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കാനാവില്ലെന്ന്. ആഘോഷമാണ് പിന്നെ. ഏതു നിമിഷവും എത്രയൊക്കെ വേഷങ്ങളും വാരിവലിച്ചുടുക്കാം. ഈ ലോക ജീവിതത്തെ അത് കൂടുതൽ സരളമാക്കുകയേയുള്ളൂ. നാമെന്ന ഈ പ്രതിഭാസത്തെ അടുത്തറിയാൻ അത് കൂടുതൽ ഉപകരിക്കുകയേയുള്ളൂ. ആന്തരികമായ (അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ) ആനന്ദത്തെ അത് കനപ്പിക്കുകയേയുള്ളൂ. നാം ഓരോരുത്തരുടേയും പ്രകൃതത്തിൽ ഒരു ബാധയെന്നോണം കടന്നുകൂടിയിട്ടുള്ള ചില പ്രകൃതങ്ങളുണ്ട്. അതേപ്പറ്റിയുള്ള പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ഫലിതം പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ട് ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മെ പിടി കൂടിയിട്ടുള്ളത് ഏത് കഥാപാത്രമാണ് എന്ന് ഓർത്തുനോക്കാൻ ഒരു പ്രേരണയായാലോ! അറുപത്തഞ്ചു കഴിഞ്ഞ ഒരു മുത്തശ്ശി ചില ശാരീരിക പ്രയാസങ്ങൾ കാരണം ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റിനെ കാണാൻ പോയി. പരിശോധനയിൽ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്ന് സമാധാനിച്ച്‌ തിരിച്ചുപോകാൻ നേരം, ഡോക്ടർ അവരോടു പറഞ്ഞു,' ഗ്രാൻഡ്മാ, ഒരു സംശയം എന്നെ അലട്ടുന്നു. നിങ്ങളുടെ രേഖകളിൽ നിങ്ങൾ നാലു തവണ വിവാഹം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും പക്ഷേ പരിശോധനയിൽ നിങ്ങൾ കന്യകയാണല്ലോ?' 'ഓ, അതോ', അവർ പറഞ്ഞു,' ഞാൻ ആദ്യം വിവാഹം കഴിച്ചത് ഒരു കവിയെയായിരുന്നു. സ്വപ്നം കാണുകയല്ലാതെ, ഒരിക്കലും അയാൾ കാര്യത്തോടടുക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചില്ല.' 'രണ്ടാമത് ഞാനൊരു സംഗീതജ്ഞനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അയാൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ട്യൂണിങ്ങിൽ മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞു.' 'പിന്നെ, ഞാൻ വിവാഹം കഴിച്ചത് കാലാവസ്ഥ പ്രവചിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനെയായിരുന്നു. ശരിയായ കാലാവസ്ഥ പ്രവചിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും പിഴച്ചു.' 'അവസാനം ഞാനൊരു പ്ലംബറെ വിവാഹം കഴിച്ചു. നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ, പ്ലംബർമാരുടെ കാര്യം. ഒരു ഇരുപതു തവണയെങ്കിലും ഞാൻ അയാൾക്ക് ഫോൺ ചെയ്തുകാണും. ഇതുവരേക്കും അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല !'

                                                  

ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 6

                                                  ശൂന്യ ദർപ്പണം 

ചെറിയ ക്ലാസ്സുകളിൽ പാടിപ്പതിഞ്ഞ ഒരു പദ്യശകലം മനസ്സിൽ വെറുതേ പൊങ്ങിവന്നപ്പോൾ അല്പം ആശ്ചര്യം തോന്നി- 'നമുക്ക് നാമേ പണിവതു നാകം, നരകവുമതുപോലെ.' ഉള്ളൂരിന്റേതാണ്. മലയാളം പരീക്ഷക്ക്‌ പദ്യഭാഗം പൂരിപ്പിക്കാനായി മാത്രം കാണാതെ പഠിച്ചിരുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ. എന്തോന്ന് നാകവും നരകവും! പദ്യഭാഗങ്ങൾ ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഏറ്റവും പിന്നിലായിരുന്ന ഈയുള്ളവന്‌റെയുള്ളിൽ, മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷം മുൻപ് പരിചയിച്ചിട്ടുള്ള രണ്ടു വരികൾ പൊടുന്നനെയെന്നോണം മുഴങ്ങിവരാൻമാത്രം  .... ഓ, പിടി കിട്ടി. കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നേപ്പാളി ഗാനത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിന്റെ അരികു പറ്റി കയറിവന്നതാണത്. എത്രയോ തവണ കേട്ട് പഴകിയിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും, ആ വരികളുടെ അർത്ഥം ഇന്നും ഒരു പുൽനാമ്പ് കണക്കെ പുതുമയേറുന്നതാണ്. ആ വിചാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മസ്തിഷ്ക്കം ഓർമ്മകളുടെ ഹാർഡ് ഡിസ്‌കിൽ നിന്നും ചേർച്ച തോന്നിയ പഴയൊരു  ഫോൾഡർ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടതാണെന്നു തോന്നുന്നു‌. അങ്ങനെയാണ് നേപ്പാളി ഗീതത്തിനിടക്ക് മഹാകവി ഉള്ളൂർ കയറിവന്നത്.

അനി ചോയിങ് ഡ്രോൽമ എന്ന ബുദ്ധ ഭിക്ഷുണി ആലപിച്ച ആ നേപ്പാളി ഗാനം ലോക പ്രസിദ്ധമാണ്: ഫൂൽകൊ ആംഖാമാ, ഫൂലൈ സംസാര, കാണ്ടാക്കോ ആംഖാമാ, കാണ്ടയ് സംസാര.'-- 'ഒരു പുഷപ്ത്തിന്റെ കണ്ണിൽ, ഈ പ്രപഞ്ചം ഒരു പുഷ്പത്തെപ്പോലെയാണ്; ഒരു മുള്ളിന്റെ കണ്ണിൽ ഈ പ്രപഞ്ചം ഒരു മുള്ളിനെപ്പോലെയാണ്.’ (കഠ്മണ്ഡുവിൽ ജനിച്ച അനി ഡ്രോൽമ തന്റെ  പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽത്തന്നെ 'നേഗി ഗോംപ' എന്ന മഠത്തിൽ ബുദ്ധഭിക്ഷുണിയായി ചേരുകയും മന്ത്രാലാപനങ്ങളിലും മറ്റും പരിശീലനം നേടുകയും ചെയ്തു. 1994-ൽ Steve Tibbetts എന്ന അമേരിക്കൻ ഗിറ്റാറിസ്റ്റ് 'നേഗി ഗോംപ' സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, അനി ഡ്രോൽമയുടെ ശബ്ദ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനാവുകയും അവരെക്കൊണ്ട് കുറച്ചു പാട്ടുകൾ പാടിച്ചു റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി. ആ ആൽബം അവരെ ലോകപ്രശസ്തയാക്കി. വിശേഷിച്ചും 'ഫൂൽകൊ ആംഖാമാ' എന്ന ഗാനം. കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് എ.ആർ. റഹ്‌മാൻ zariya എന്ന ഗാനത്തിന് വേണ്ടി ഇവരുടെ ശബ്ദം

ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ‘SINGING FOR FREEDOM’ എന്ന പേരിലുള്ള  അവരുടെ ആത്മകഥയും പ്രസിദ്ധമാണ്). 

നാം എങ്ങനെയാണോ അങ്ങനെയായിരിക്കുമത്രേ നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചവും. നാം ദുഖിതരാണെങ്കിൽ, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളത് ദുഃഖത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ലോകമായിരിക്കും. നാം സന്തോഷത്തിലാണെങ്കിൽ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നമ്മെ കൂടുതൽ സന്തോഷിപ്പിക്കും. ഒരു കൗതുകത്തിനു

ഉള്ളൂരിന്റെ 'പ്രേമസംഗീതം' തെരഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോഴാണ് കണ്ടത്, അതിന് അനുബന്ധമായി കിടക്കുന്ന വരികൾ ഇങ്ങനെയാണ്: 

'പ്രപഞ്ചമുകുരം നമ്മുടെ രൂപം പ്രതിബിംബിപ്പിപ്പൂ;

പ്രപഞ്ചകുഹരം നമ്മുടെ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിപ്പിപ്പൂ.' 

നാം എപ്പോഴെങ്കിലും ധൃതി പിടിക്കുകയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ധൃതിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കാവുന്ന വിധമായിരിക്കും നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകൾ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുക. നാം ശാന്തമായി ചരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ചുറ്റുപാടുകളും അതിനനുസൃതമായിരിക്കും. നാം അസ്വസ്ഥരാണെങ്കിൽ ചുറ്റുപാടുമുള്ള സകലതും നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരിക്കുകയാണോ എന്ന് തോന്നും.

വിനോദയാത്രാവസരങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ആത്മഹത്യാ മുനമ്പിൽ ചെന്നുപെട്ടാൽ, ഉച്ചത്തിൽ ഓരിയിടുകയോ വിസിൽ മുഴക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നത് മിക്കവരുടെയും കൗതുകമാണ്. താഴ്വാരം മുഴുവനും ആ ഓരികളെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കും. പ്രതിധ്വനികളോടും പ്രതിബിംബങ്ങളോടുമൊക്കെ സ്വതേ നമുക്ക് പ്രതിപത്തിയുണ്ട്. (സിനിമകളിലും സിനിമാ സംഗീത രംഗത്തും 'echo effects' നാം ഇഷ്ടം പോലെ പ്രയോഗിക്കാറുള്ളതാണ്). നാം കൊട്ടിഘോഷിച്ചുപോരുന്ന ഈ 'മഹാജീവിതം' കേവലം പ്രതിബിംബങ്ങളിൽ ഭ്രമിച്ചു വശംകെടലാണെന്നുണ്ടോ?

അങ്ങനെയാകാം; നാം പ്രതിബിംബങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ. പ്രതിബിംബങ്ങളെപ്രതി ഒന്നിനെതിരെ മറ്റൊന്നിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ. 

ഒരു ക്യൂബിന്റെ ത്രിമാന ചിത്രത്തിലേക്ക് ഉറ്റു

നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു നിമിഷ നേരത്തേക്ക് നമുക്ക് തോന്നാം അത് അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്ന്; ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി തുറന്നാൽ നമുക്ക് തോന്നാം അത് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പുറത്തേക്കാണെന്ന്. ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് സത്യവും അടുത്തത് മിഥ്യയുമാണെന്നില്ല. നമ്മുടെ നേത്രേന്ദ്രിയ വ്യവസ്ഥ ആരോഗ്യകരമെന്നു മാത്രമേ ആ കാഴ്ച വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് അർത്ഥമുള്ളൂ. നമ്മുടെ ദൃശ്യ വ്യവസ്ഥ ആരോഗ്യകരമല്ലെങ്കിൽ, സവിശേഷമായ ഒരു വിധാനത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുപോരാൻ അനായാസം സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. എല്ലായ്പ്പോഴും മാറി മറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വർത്തമാന ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ സ്ഥിതിയും ഇതുതന്നെയാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരവസ്ഥയിൽ, ഒരു പ്രതിബിംബത്തിൽ, കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയെന്നത്; അത് പുഷ്പമാകട്ടെ, മുള്ളാകട്ടെ; നല്ലതോ ചീത്തയോ ആകട്ടെ; നാകമോ നരകമോ ആകട്ടെ; സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ ആകട്ടെ, അവബോധപരമായ ഒരു തരം വൈകല്യമാണെന്നു പറയേണ്ടി വരും.

ആ വൈകല്യത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായാണ് നാം ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം പെട്ടുകിടക്കുന്നത് (നൊസ്റ്റാൾജിയയടക്കം), അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ മാത്രം പെട്ടുകിടക്കുന്നത്. ജീവിതം പുഷ്പങ്ങളിലോ മുള്ളുകളിലോ, അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലുള്ള ദ്വന്ദ്വങ്ങളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നതല്ല, അതിന്റെ മാനങ്ങൾ എണ്ണമറ്റതാണ്, മാത്രവുമല്ല ഓരോ നിമിഷവും പ്രവചനാതീതമായ വിധം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. 

'ഫൂൽകൊ ആംഖാമാ' എന്ന ഗാനം നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുക മാത്രമാണ്, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ഭാവം 'mirroring' ആണെന്ന്. ആ വരികൾ യാതൊരു ഉപസംഹാരവും മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നില്ല, യാതൊരു ഉപദേശവും മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നില്ല. മുള്ളിനെതിരെ പുഷ്പത്തിന്റെ ജീവിതമാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതെന്ന് ആ വരികൾ നമ്മോടു നിർദേശിക്കുന്നില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മ തലങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ലളിതമായ ഒരു സത്യം പറഞ്ഞുവെക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം. ആ ഗാനം നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു, നമ്മുടെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ പങ്കും നാം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണെന്ന്. നമ്മുടെ കേൾവികൾ അവ്വിധമായിരിക്കുന്നതിൽ കാരണമാകുന്നത് നാം തന്നെയാണെന്ന്. നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ (അവയുടെ സ്വാഭാവിക

പരിമിതികൾക്കു പുറമെ) വലിയ ഒരു പരിധിവരേക്കും നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തലാണെന്ന്. David Eagleman തുടങ്ങിയ ആധുനിക ന്യൂറോ ശാസ്ത്രജ്ഞർപോലും പറയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾ പോലും ഓരോ നിമിഷവും നമുക്ക് ചേർന്ന വിധം നാം മാറ്റിപ്പണിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്.

തന്റെ കാവ്യഖണ്ഡത്തിൽ ഉള്ളൂർ എവിടം വരെ കടന്നുചെല്ലുന്നുവെന്നറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരുവൻ തന്റെ നരകത്തെ പണിതുയർത്തുംപോലെത്തന്നെയാണ് സ്വർഗ്ഗത്തെ പണിതുയർത്തുന്നതും. അവൻ തനിക്കു ചുറ്റും തീർക്കുന്നത് പാരതന്ത്ര്യത്തിന്റെ 'കാഞ്ചനക്കൂടുകളാണ്'. സ്വർഗ്ഗമാകട്ടെ, നരകമാകട്ടെ, അത് പ്രതിബിംബിപ്പിക്കുന്നത് പാരതന്ത്ര്യത്തെയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കാംക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പ്രതിബിംബാത്മകമായി (psychological, mental) നാം യാതൊന്നും പണിയാതിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്; നാം നിലകൊള്ളുന്നത് സ്വച്ഛശുദ്ധമായ ഒരു കണ്ണാടിയെപ്പോലെയായിരിക്കണമത്രേ. പുഷ്പസമാനമായ ഒരു പ്രപഞ്ചമെന്നത്, സർവ്വസ്വീകാരത്തെയാകാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 

മനോഹരമായ ഈ ഗാനത്തിന്റെ പല്ലവികൾ ഒരുപക്ഷേ, ആദ്യം നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുക പുഷ്പസമാനമായ ഒരു ജീവിതത്തെ കാംക്ഷിക്കുവാനാകാം. അതിന്റെ ചരണങ്ങൾ പക്ഷേ അതിനു തടയിടുന്നുണ്ട്. തീർച്ചയായും ഒരു ഗീതത്തിന്റെ കാല്പനിക ഭാഷയിലാണെങ്കിലും, അവബോധത്തിന്റെ സാധനാപഥങ്ങളെയാണ് ആ വരികൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്-  എന്റെ ഹൃദയം ശുദ്ധമായിരിക്കട്ടെ! എന്റെ വാക്കുകളിൽ ബുദ്ധത്വം നിറഞ്ഞിരിക്കട്ടെ (ഓരോ വാക്കും ബോധപൂർവ്വമായിരിക്കട്ടെ)! ഒരൊറ്റ ജീവിയേയും ഉപദ്രവിക്കാത്ത വിധം ശ്രദ്ധ നിറഞ്ഞതായിരിക്കട്ടെ ഓരോ കാൽ വെപ്പും!

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള പടവുകൾ തുടങ്ങുന്നത് അവിടെനിന്നുമാണ്. ആ പടവുകൾ പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ പടവുകളാണ്; ഓരോ നിമിഷവും തീർക്കപ്പെടുന്നവ. അപ്പോൾ മാത്രമേ ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് പ്രേമത്തിന്റെ സംഗീതചാരുതയുണ്ടാവുകയുള്ളൂ. അപ്പോൾ മാത്രമേ ആ സംഗീതത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്നേഹസൗരഭ്യമുണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

                                     
                                                                                                                            photo courtesy: mr. rajan paul
                                                                       




                                                                        

                                                                   

ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 5

                               

(by Robert Morgan Fisher)

അതിശയോക്തി : ഒരു വൈറസ് വ്യാധി

കുറച്ചു കാലങ്ങളായി നാം പരിചയപ്പെട്ടുവരുന്ന വൈറസ് വ്യാധികൾ നിരവധിയാണ്. എയ്ഡ്‌സ് മുതൽ, നിപ്പ കഴിഞ്ഞ് ഇതാ കൊറോണ വരെ. ഇനിയും പുതിയ വൈറസുകൾ ഉണ്ടായി വരും. ഒന്നിനൊന്ന് വെല്ലുവിളിയുയർത്തുന്നവ. അവക്കെല്ലാം പഴം പച്ചക്കറി പക്ഷിമൃഗാദികൾ മുതൽ പലതരം  മനോഹരനാമങ്ങൾ നാം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ ഇവയെക്കാളൊക്കെ മാരകമായ മറ്റൊരു വൈറസ് വ്യാധിയുണ്ട്; വിശേഷിച്ചും ആത്മീയതയുടെ ലോകത്ത്. ആ വ്യാധിയുടെ പേരാണ് അതിശയോക്തി, exaggeration. ഇവിടെ ഇതിനെ വൈറസ് വ്യാധിയെന്നു വിളിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും രണ്ടു കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ഒന്ന്, അതിശയോക്തി നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു വൈറസിനെപ്പോലെ അതിസൂക്ഷ്മമായാണ്. രണ്ട്, അത് ഒരു വൈറസ്സിനെപ്പോലെ അതിവേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ച് നമ്മുടെ മൊത്തം ഇന്ദ്രിയവ്യവസ്ഥയേയും താറുമാറാക്കിക്കളയുന്നു.
അതിശയോക്തിയെന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ 'മലർപ്പൊടിക്കാരന്റെ ദിവാസ്വപ്നം' മനസ്സിലേക്കോടിയെത്താം. എന്നാൽ ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഈ വ്യാധി കേവലം പൊങ്ങച്ചമോ മനോരാജ്യമോ അല്ല; 'അതുക്കും മേലെയാണ്'. മലർപ്പൊടിക്കാരന്റെ ഭാഗ്യമെന്തെന്നാൽ, എപ്പോഴെങ്കിലും അയാളുടെ മലർപ്പൊടിക്കുടം ഉടഞ്ഞുപോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ നമ്മുടെ അതിശയോക്തികൾ അത്രയെളുപ്പം ഉടഞ്ഞുപോയേക്കില്ല. അത്രക്കും തന്ത്രപൂർവ്വമാണ്, അത്രക്കും സൂക്ഷ്മമായാണ് നാം അതിനെ പരിപാലിച്ചുപോരുന്നത്. മിക്കപ്പോഴും നാം അറിയുന്നുപോലുമില്ല നാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു exaggerated ജീവിതമാണെന്ന്. ഊതിവീർപ്പിച്ച ഒന്ന്; സന്തോഷമായാലും കഷ്ടപ്പാടായാലും.
നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളത്രയും- സ്നേഹം, ദയ, കാരുണ്യം, അഹിംസ, മതേതരത്വം, ക്ഷമ, സഹാനുഭൂതി, സദാചാരം, വിനയം തുടങ്ങി സകലതും അതിശയോക്തിയാൽ മലീമസമാണ്. ഇവക്കെല്ലാം വേണ്ടുവോളം ജനസമ്മതിയും പ്രശംസയും കിട്ടിപ്പോരുന്നതിനാൽ, അവയിലൊക്കെയും എത്രത്തോളം അതിശയോക്തി കലർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നാം അറിയുന്നേയില്ല. നിസ്സാരമായ മമതയെ നാം സ്നേഹമാക്കി പുകഴ്ത്തിക്കളയും. സഹാനുഭൂതിയെന്ന വികാരം അഹന്തയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെങ്കിലും, ഒരു ചെറിയ സഹായഹസ്തത്തെ നാം സമഷ്ടിസ്നേഹത്തിന്റെ, emapathy-യുടെ മൂർത്തീഭാവമാക്കി അവതരിപ്പിച്ചേക്കും. ബർണാഡ് ഷായുടെ ഒരു

BERNARD SHAW

പ്രസ്താവം ഇങ്ങനെയാണ്: 'ഒരു വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നുമുള്ള വ്യത്യാസത്തെ ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ചതിനെയാണ് നാം സ്നേഹമെന്നു വിളിക്കുന്നത്.'
അത്രക്കൊന്നും പോകേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ ദൈനം ദിന ചെയ്തികളെ സത്യസന്ധമായി ഒന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ മതി. നമ്മുടെ ചെയ്തികളിൽ ഒരു ശതമാനം പോലും അതിശയോക്തിയില്ലാതെ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോയെന്നു സംശയമാണ്. (ഇതും അതിശയോക്തിയാണെന്നു വിചാരിച്ചേക്കരുതേ!) രാവിലെ എണീക്കുമ്പോൾ വെറുതെ ഒരു വിചാരം മനസ്സിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയിക്കാണും, 'എന്താണാവോ ഒരു മൂഡില്ല'. മിക്കപ്പോഴും അത് രാവിലെ നാം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പോകുന്ന എന്തൊക്കെയോ സന്ദർഭങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോഴുണ്ടായതാകാം. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും നാം തീർപ്പുകൽപ്പിക്കും, ഈ ദിവസം ഒട്ടും നല്ല ദിവസമല്ലെന്ന്. പിന്നീട് ആ ദിവസം മുഴുവനും നമുക്കുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ അനുഭവങ്ങളേയും 'ഒരു മോശം ദിവസം' എന്ന മുഖവുരയോടെയാണ് നാം സ്വീകരിക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുക. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ ദിവസം മോശമാകാനും മതി. ചെറുതായൊന്നു മുഷിഞ്ഞാൽ മതി, അത്രക്കും വേണ്ട, അഞ്ചു മിനിറ്റു നേരം വിശേഷിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലെന്നു വന്നാൽ മതി, 'മനുഷ്യൻ ബോറടിച്ചു ചത്തു' എന്ന് തീർപ്പാക്കിക്കളയും. പിന്നെയുള്ള നിമിഷങ്ങളാകെ അസ്വസ്ഥതയുടേതാണ്. നാം അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകളധികവും -physical pain- അതിശയോക്തി കലർന്നതത്രേ. ഒരാളോട് ചെറിയ ഒരിഷ്ടം തോന്നുമ്പോഴേക്കും നമുക്കത് 'പ്രണയപാരമ്യ'മാണ്. വെറുപ്പുതോന്നുമ്പോഴും അതങ്ങനെയാണ്-'ഇതുപോലെ വെറുക്കുന്ന ഒരാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല!'
catastrophizing എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സ്വാഭാവ വിശേഷമുണ്ട്- ഒരു സംഭവം നമുക്ക് പ്രതികൂലമായിത്തീരുമെന്നും അതിനെത്തുടർന്ന് അതൊരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേ കലാശിക്കൂ എന്നും ഭാവന ചെയ്യൽ. ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുകയും അയാൾ പതിവ് സമയം കഴിഞ്ഞും എത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പിന്നെ സംഭവിക്കാവുന്ന അപകടങ്ങളുടേയും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാവുന്ന ദാരുണാന്ത്യങ്ങളുടേയും ചിത്രങ്ങൾ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തുന്നത് മിക്കവർക്കും പരിചിതമായിട്ടുള്ളതാണ്.
അതിശയോക്തികൾ എത്ര വേണമെങ്കിലും പെരുപ്പിക്കാവുന്നതാണ്, ഏതു ദിശയിലേക്കും.

ഒരു മുല്ലാക്കഥയുണ്ട്: മുല്ല നസിറുദീന്റെയടുത്ത് അതിശയിപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ആർക്കും ആള് ചമയാൻ പറ്റാറില്ലത്രേ. എത്ര വലിയ സംഗതി പറഞ്ഞാലും മുല്ല പറയും,'ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം, ഇതിലും വലിയ സംഭവമാകമായിരുന്നു.' മുല്ലയുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരിക്കൽ വിചാരിച്ചു 'ഇയാളുടെ വായടപ്പിച്ചിട്ടുതന്നെ കാര്യം'. ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു ഇല്ലാക്കഥ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കി. അവർ മുല്ലയെക്കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു,' മുല്ലാ, നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലേ, നമ്മുടെ ഹുസൈന്റെ കാര്യം? അവൻ ഇന്നലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് അവന്റെ ഭാര്യ അപ്പുറത്തെ ജോർജിന്റെ കൂടെ.... അവൻ മറ്റൊന്നും നോക്കിയില്ല. തോക്കെടുത്ത് രണ്ടിനേയും തട്ടിക്കളഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ തോക്കുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വയം വെടിവെച്ചു മരിച്ചു.'

'ഇതാണോ ഇത്ര വല്യ കാര്യം? ഇതിലും ഭീകരമാകാമായിരുന്നു', മുല്ല പറഞ്ഞു.

'ഇതിനേക്കാൾ വലുത് ഇനിയെന്തുണ്ടാവാനാണ്?' സുഹൃത്തുക്കൾ ചോദിച്ചു.

മുല്ല പറഞ്ഞു,'അത് മിനിയാന്നായിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാനിപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമായിരുന്നില്ല !

മിക്കപ്പോഴും പിടിക്കപ്പെടാതെപോകുന്ന ഒരതിശയോക്തിയാണ് വിനയം. വിനയത്തോളം മലിനമാക്കപ്പെട്ട മൂല്യങ്ങൾ കുറവാണ്. അഹങ്കാരമാണ് വിനയത്തിന്റെ മേലാപ്പണിഞ്ഞ് പിൻവാതിലിലൂടെ കയറിവരുന്നത്. നാം പക്ഷേ വിനയത്തിനേയും അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം മത്സരിപ്പിച്ച് 'അത്രത്തോളം വിനയം ആർക്കുമില്ല' എന്ന് പാരിതോഷികം കൊടുത്തു വിടുന്നു!
ഒരു രണ്ടെണ്ണം അകത്തുചെന്നാലേ 'ഒരിത്' ഉണ്ടാവൂ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെത്തന്നെയാണ് അതിശയോക്തിയില്ലാഞ്ഞാൽ ജീവിതത്തിൽ പിന്നെയെന്താണുണ്ടാവുക എന്ന് ചോദിക്കുന്നതും. ചോദിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവ നമ്മുടെ 'വൈകാരിക മസാലക്കൂട്ടുകളാണ്.' എന്നാൽ, ഇവയൊക്കെ വേണ്ടതിലധികം ചേർത്തിട്ടും സന്തോഷമെന്ന സ്വാദ് കണ്ടെത്താനാവാത്തതുകൊണ്ടാണ് നാം പിന്നെയും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തെരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ തെരച്ചിലിനെ ചിലർ ആത്മീയത എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് അതീവ ഹാനികരമായിട്ടുള്ള ഒന്നാണ് അതിശയോക്തി. എന്തെന്നാൽ, അത് എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മെ സുതാര്യതയിൽ നിന്നും (clarity), യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്നും അകറ്റിക്കളയുന്നു. നാം എവിടെയാണ്, എന്താണ് നമുക്ക് ആവശ്യമായിട്ടുള്ളത്? നമ്മുടെ പ്രശ്നമെന്താണ്? അതിനു കാരണമായിട്ടുള്ളത് എന്താണ്? നാം പോകേണ്ടത് ഏതു ദിശയിലാണ് ? തുടങ്ങിയുള്ള അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും അതിശയോക്തി നമ്മെ വഴിതെറ്റിച്ച്‌ കൊണ്ടുപോകുന്നു. നാം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും- ധ്യാനം തുടങ്ങിയ ഏതു ശ്രമങ്ങളും- അതിശയോക്തി നമുക്ക് പർവ്വതീകരിച്ച അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നു. നീല വെളിച്ചം, ഊർജ്ജചക്രങ്ങൾ, പൂർവ്വജന്മ സ്മൃതികൾ, പ്രവചനസിദ്ധികൾ എന്നിങ്ങനെ. അതിൽ അല്പം നിരാശയുണ്ടായാൽ അതിനേയും പെരുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇതുകൊണ്ടൊന്നും യാതൊരു ഫലമില്ലെന്നും മറ്റെന്തെങ്കിലുമാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തൊട്ടതിലും പിടിച്ചതിലുമെല്ലാം അതിശയോക്തി പടർന്നുകയറി നമ്മെ അസത്യത്തിന്റെ മാറാക്കെണിയിലകപ്പെടുത്തുന്നു.
എല്ലായ്പ്പോഴും ഓർക്കാവുന്ന ഒരു സെൻ (zen) കഥയുണ്ട്: ഒരിക്കൽ ഒരു ശിഷ്യൻ കുറേക്കാലം ധ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന് ശേഷം യാതൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് ഗുരുവിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വികാരാധീനനായി,' ഗുരോ, ഒരുപാട് നാളായി അങ്ങ് നിർദേശിച്ചതുപോലെത്തന്നെ ഞാൻ ധ്യാനം ശീലിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇതുവരേക്കും യാതൊരു ഗുണവുമുണ്ടായില്ല."

ഗുരു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, 'ഇതും കടന്നുപോകും.'

ശിഷ്യൻ മുറുമുറുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ചുപോയി വീണ്ടും ധ്യാനം തുടർന്നു. കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷം അവനിലെ ചിന്തകൾ അടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവനിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ശാന്തിയുടെ ഓളങ്ങൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം അവൻ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഗുരുവിന്റെ അടുത്തുവന്നു പറഞ്ഞു,' ഗുരോ, ഞാൻ ധ്യാനമെന്തെന്ന് അറിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.'

ഗുരു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു,' ഇതും കടന്നുപോകും.'

നാം എവിടെയെല്ലാം അതിശയോക്തിക്ക് അടിപ്പെടുന്നു എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം നിരീക്ഷിക്കലാണ് ആദ്യം ചെയ്യാനുള്ളത്. ഇടക്കൊക്കെ അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുപോയാൽ അതിനെ അറിയുക മാത്രം ചെയ്യുക. തന്റെ ആ ചെയ്തിയെ വീണ്ടും അതിശയോക്തികൊണ്ടു പുതപ്പിച്ചേക്കരുത്. അതിനെ വല്ലാതെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയേക്കരുത്. ഉദാസീനമായി നോക്കിക്കാണുക മാത്രം ചെയ്യുക. നമ്മിലെ അതിശയോക്തികൾ കാണാതെ പോകരുതെന്ന് മാത്രം. മറ്റുമുള്ളവരുടെ വാക്കുകളേക്കാൾ, തീർപ്പുകല്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സ്വന്തം വാക്കുകളാണ് നമ്മിൽ കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നതെന്നോർക്കുക. ഉപസംഹരിക്കാനുള്ള ത്വര അതിശയോക്തിയുടേതും കൂടിയാണ്. മനസ്സ് അതിശയോക്തിയിൽ  മതിമറക്കുന്നുവെന്നു കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിനുള്ളിൽ ഇങ്ങനെ മന്ത്രിക്കുക:'exaggeration..exaggeration..exaggeration.'

മിശിഹായുടെ പുസ്തകത്തിൽ റിച്ചാർഡ് ബാക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:

'ഏറ്റവും ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് 

ഏറ്റവും ഗഹനമായവ.

നിങ്ങൾ എവിടെയാണ് ജനിച്ചത്?

നിങ്ങളുടെ വീട് എവിടെയാണ്?

നിങ്ങൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?

നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ ഇവയെപ്പറ്റി ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുക,

ഓരോ തവണയും നിങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ

മാറിമാറിവരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. 

മേല്പറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയെന്നത്, ഒരാൾ ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതുപോലെയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ തന്റെ സ്വരമോ സംഗീതോപകരണമോ ശ്രുതി ശുദ്ധമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ. അതിശയോക്തി നമ്മെ വിട്ടൊഴിയുമ്പോൾ (മറ്റു പല വ്യാധികൾക്കുമൊപ്പം), ഉത്തരങ്ങളിൽ വരുന്ന മാറ്റം ഒരുപക്ഷേ അവിശ്വസനീയമായിരിക്കും. അത്രക്കും തെളിമയുണ്ടായിരിക്കും ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക്. ഉദ്വേഗങ്ങളൊഴിഞ്ഞ് ശാന്തമായിരിക്കും ആ മുഹൂർത്തങ്ങൾ. അതിശയങ്ങളൊഴിഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഓരോ മാത്രയും  വിസ്മയവിശുദ്ധമായിരിക്കൂ; ദുഃഖത്തിന്റേതായാലും ആഹ്ലാദത്തിന്റേതായാലും.

                                       

സ്വാത്മികം: എന്നെ സ്നേഹിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ - 1

പുസ്തകം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുള്ളവയിൽ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായി തോന്നിയിട്ടുള്ളത് കാൾ സാഗന്റെ (കാറൽ സേഗൻ എന്നാണ് ശരിയായ ഉച്ചാരണം എന്ന് തോന്നുന്നു)  വാക്കുകളാണ്: 'എന്തുമാത്രം വിസ്മയകരമായ ഒരു സംഗതിയാണ് ഒരു പുസ്തകമെന്നത്! മൃദുവായ മരപ്പാളികൊണ്ടുള്ള ഒരു പരന്ന പ്രതലം. അതിനു മേലെ ഇരുണ്ട നിറത്തിൽ അങ്ങനെയുമിങ്ങനെയുമൊക്കെ വരഞ്ഞുകോറിയിരിക്കുന്ന കുനുകുനുപ്പുകൾ. എന്നാൽ അതിലേക്കൊന്നു നോക്കുകയേ വേണ്ടൂ, നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിനകത്ത് കയറിക്കഴിഞ്ഞു....... ഒരുപക്ഷേ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ മരിച്ചുമണ്ണടിഞ്ഞുപോയ ഒരാളുടെ മനസ്സിനകത്ത്. മനുഷ്യന് ഇന്ദ്രജാലം കാണിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ഒരു പുസ്തകമെന്നത്.'

carl sagan

പുസ്തകത്തോടുള്ള പ്രേമം കേവലം വിജഞാനദാഹം കൊണ്ട് മാത്രമാവണമെന്നില്ല. ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം ഈയുള്ളവന്റെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല. വായന ഒരു ശീലമായതുകൊണ്ടുമല്ല. ഇപ്പറഞ്ഞ ദാഹവും ശീലവുമൊന്നും സ്വന്തം കാര്യത്തിൽ തീരെ പ്രബലമല്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ പുസ്തകങ്ങളെ നോക്കി നില്ക്കാനും തൊട്ടു തലോടാനുമൊക്കെ ഒരു വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം. അജ്ഞാതമായ ഏതോ ഒരു ലോകം ഏതൊരു പുസ്തകത്തിനകത്തും പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ചെറുപ്പം മുതല്ക്കേയുള്ള തോന്നലാണ്. 
നീളവും വീതിയും മാത്രമുള്ള ഒരൊറ്റ പ്രതലത്തിൽ (one dimension) നിലകൊള്ളുന്ന ഒരുപാട് ഏടുകൾ കൂട്ടിത്തുന്നിയതാണെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യന് അനുഭവവേദ്യമായിട്ടുള്ള എല്ലാ മാനങ്ങളും (multi dimensions) സംവഹിക്കാൻ സാധ്യമായിട്ടുള്ളതാണ് ഏതൊരു പുസ്തകവും. അതിൽ അടക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള തലങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് അത് 'കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന' പുസ്തകമാവുന്നത്. ഏതൊരു 'പൊട്ട' പുസ്തകത്തിനകത്തും മേല്പ്പറഞ്ഞ നിഗൂഢ തലങ്ങൾ പതുങ്ങിക്കിടപ്പുള്ളതായി അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, സംഭവിക്കുന്നത് കേവലം വാചിക ഭാഷക്കതീതമായ ഒരു വിനിമയമാണ്.

പുസ്തകവുമായി ഇടപഴകുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് സ്വയം കൃത്യത വരാതിരുന്ന കുറേ കാലം. ഓഷോയുടെ ലോകത്തിലേക്ക് ഇടറിവീണതിനുശേഷമാണ് പുസ്തകം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെത്തന്നെ ഓഷോ മാറ്റി നിർവ്വചിച്ചത്. 'A BOOK IS A LOVE AFFAIR ' എന്ന പ്രസ്താവം ഉള്ളിലുണ്ടാക്കിയ സുതാര്യതക്ക് അളവുകളില്ല. (ഒരു മനുഷ്യന് സാധ്യമാകാവുന്നതിൽ കൂടുതൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുതീർത്തിട്ടുള്ള ഓഷോയുടെ ലൈബ്രറിയുടെ യു ട്യൂബ് വീഡിയോ ക്ലിപ്പ് കാണാതെ പോകരുത്.) അതെ, പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള പ്രേമമല്ല, പുസ്തകമെന്നതുതന്നെ ഒരു പ്രേമസല്ലാപമാണ്, അജ്ഞേയമായിട്ടുള്ള ഏതോ പ്രതിഭാസങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹസംവാദങ്ങൾ.

https://www.youtube.com/watch?v=j1h8-WvzexY&t=5s

പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കു പുറമെ മറ്റേതെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയത് മൂന്നാം ക്‌ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. ക്ലാസ് ടീച്ചറായിരുന്ന സിസ്റ്റർ ക്രിസ്റ്റീന - തീരെ ഉയരം കുറവായിരുന്ന അവർ സ്കൂൾ മുഴുവനും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് കുഞ്ഞിസ്റ്റ് എന്നായിരുന്നു- യുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുതന്നതായിരുന്നു, 'ഞാനൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാകും' എന്നോ മറ്റോ പേരിൽ സി.ജി.ശാന്തകുമാർ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ ഒരു ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരണം. ബ്രെഡ്‌ സ്‌ലൈസിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ ഉള്ള ഒരു കുട്ടിപ്പുസ്തകം. പരിഷത്തിന്റെ എംബ്ലം

പോലെത്തന്നെ ഓർബിറ്റുകളുടേയും ഇലെക്ട്രോണുകളുടേയുമൊക്കെ രേഖാചിത്രം കവറിൽ. ഓർബിറ്റും ഇലെക്ട്രോണുകളുമെല്ലാം അന്നൊക്കെ നാക്കിനു വഴങ്ങാത്ത വാക്കുകളായിരുന്നെങ്കിലും, ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെയും തലക്കു ചുറ്റും എന്തെല്ലാമോ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നെന്ന ഒരു തോന്നലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നും ഓർക്കാനാവുന്നുണ്ട്.
ഏതായാലും പുസ്തകം ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു കഷ്ണം ബ്രെഡിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നു. (ഒരു ചേട്ടനും അനിയത്തിയും കൂടി അവരുടെ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റിനുള്ള ബ്രെഡിൽ പൂപ്പൽ കണ്ടതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് ആ പുസ്തകം തുടങ്ങുന്നത് എന്നതും ഒരു കാരണമായി വർത്തിച്ചിരിക്കാം.) പുസ്തകം കാണുമ്പോഴൊക്കെയും പതുപതുത്ത ബ്രെഡിൻ പാളികൾ  മനസ്സിൽ വരാറില്ല, എന്നാൽ വരിവരിയായിരിക്കുന്ന ബ്രെഡ് സ്‌ലൈസുകൾ കാണുമ്പോൾ വൃത്തിയായി അടുക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളാണ് ഓർമ്മ വരിക. ഏതെല്ലാമോ ബോധസ്പന്ദങ്ങളുടെ അടരുകളെ ഉള്ളടക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥശേഖരം. മോഡേൺ ബ്രെഡിന്റെ പാക്കിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ബ്രെഡ് ചതുരങ്ങളുടെ കാഴ്ച, അസാധാരണമായ ഒരു പുസ്തകസമൃദ്ധിയാണ് ഇന്നുമെനിക്ക്.

പുസ്തകപ്രിയരായിട്ടുള്ള മിക്കവരും (നല്ല വായനക്കാർ എന്നർത്ഥമില്ല) അനുഭവിച്ചുപോരുന്ന ഒന്നുണ്ട്: പുസ്തകങ്ങളുമായുള്ള ചില വിചിത്ര ബന്ധങ്ങൾ. പുസ്തകങ്ങളുടെ അകം എങ്ങനെയുമാകട്ടെ, ഭാഷയോ വിഷയമോ ശൈലിയോ ഒന്നും പ്രസക്തമല്ല, ചില പുസ്തകങ്ങളുമായി അസാധാരണമായ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായി വരും. ചിലപ്പോൾ അത് നാം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകമാകാം. വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പുസ്തകവുമായി ഒരു പക്ഷേ അത്ര ആഴമുള്ള ബന്ധം ഉണ്ടായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. ഇപ്പറയുന്നത് കേവലം ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെ കാര്യമല്ല. ചില പുസ്തകങ്ങളുമായി സൂക്ഷ്മമായ ചില വിനിമയങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഒരുപക്ഷേ ആ പുസ്തകം തുറന്നു വായിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാവണമെന്നില്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ പലതവണ വായിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ചില സംവേദനത്വങ്ങൾ ഇവയുമായി സംഭവിക്കാറുണ്ട്. അപൂർവ്വം സന്ദർഭങ്ങളിൽ നാം കടന്നുപോകേണ്ട വരികളും വാക്കുകളും ഏതൊക്കെയെന്ന് അവ നമ്മോട് നിശബ്ദമായി സൂചിപ്പിക്കും. വെറുതെ എടുത്തുനോക്കുമ്പോൾ നമുക്കു വേണ്ടി കാത്തുകിടക്കുന്നതെന്ന പോലെ അതിലെ വാക്കുകൾ ഉണർന്നിരിപ്പുണ്ടാവും.

അത്ര പരന്ന വായനക്കാരനല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഇത്തരം കുറേ പുസ്തകങ്ങളുണ്ട് എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരായി; പലപ്പോഴും ഞാൻ അത്രതന്നെ അവരെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം. എന്നിട്ടും പക്ഷേ അവർ എന്നെ വല്ലാതെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്തിനധികം, ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ പോലുമുണ്ട്, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരായി. 

പല പുസ്തകങ്ങളും എന്നെത്തേടി വന്നവയാണ്, ആശ്ചര്യമുണർത്തിയ ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെയോ, മറ്റേതോ ലോകത്തുനിന്നും ആരോ കൊടുത്തുവിട്ട ഒരു പാരിതോഷികം പോലെയോ. എന്നെ സ്നേഹിച്ച പുസ്തകങ്ങളൊക്കെയും ഏതെല്ലാമോ ആക്സ്മിതകളെ ചൂഴ്ന്നു നില്ക്കുന്നവയാണ്. അത്തരം ചില പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അല്പം വീണ്ടു വിചാരങ്ങളാണ് ഈ കുറിപ്പുകൾ.

പരസ്പരം വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നിയ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളെ, വിശേഷിച്ചും ഓഷോ പുസ്തകങ്ങൾ, കൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ, ഗുരു നിത്യയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവയെ മനപ്പൂർവ്വം ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട്; ഉഭയസമ്മതപ്രകാരം. ചില പുസ്തകങ്ങളെ, അവയിലെ ആക്സ്മിതകളുടെ രഹസ്യാത്മകത കാരണം വേണ്ടെന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പലതും മറന്നുപോകാനിടയുണ്ട്. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, മറന്നുപോയ പുസ്തകങ്ങളൊന്നും എന്നോട് പരിഭവിക്കില്ലെന്ന്. മാത്രവുമല്ല, അവയൊന്നും എന്നന്നേക്കുമായിട്ടുള്ള മറവികളുമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. എപ്പോഴാണോ ശരിക്കും സന്നിഹിതരാവേണ്ടത് അവർ അവരുടെ വാക്കും മൗനവുമായി ഉള്ളിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുവരിക തന്നെ ചെയ്യും. 

ഒരു പുസ്തകത്തിന്മേലേക്ക് നിങ്ങൾ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? പുസ്തകം ഒരിക്കലും ഉറങ്ങുന്നില്ല, എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒരിക്കൽ പോലും തുറക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നാലും, അത് ഉണർന്നിരിപ്പാണ്; ആർക്കും വേണ്ടിയല്ലാതെ, ഒന്നിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ…എത്ര വലിയ ഇരുട്ടിലും, ജീർണ്ണതയുടെ ഏതു വലിയ പൊടിക്കൂമ്പാരത്തിനകത്തും അവ ഉണർന്നുതന്നെയിരിക്കുകയാണ്. ചിതലും വെള്ളിമീനുകളും തിന്നു തീർക്കുമ്പോഴും, ഊഷ്മവ്യതിയാനങ്ങളിൽ മഞ്ഞക്കുമ്പോഴും, പ്രായാധിക്യത്താൽ വഴക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് പൊടിഞ്ഞു നുറുങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴും അവയുടെ ഉണർവ്വ് ലേശം പോലും മങ്ങിപ്പോകുന്നില്ല…...ഉണർവിന്റെ, ഉണർവിന്റെ മാത്രം അടരുകളാണവ. 

                                                           1

പഴയ ലക്കം പൂമ്പാറ്റയും ബാലരമയും ഇടയ്ക്കു വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന യുറീക്കയും മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്തെ എക്സ്ട്രാ വായനകൾ. വായനയോട് അത്ര വലിയ കമ്പമില്ലാതിരുന്നിട്ടും പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു; പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരുകളും ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളുടെ പേരുകളും മറ്റും. വായനയിൽ താല്പര്യമുണ്ടെന്നും അന്നത്തെ പരിതസ്ഥിതിയിൽ, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അവയുടെ ലഭ്യത അത്രതന്നെ എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു എന്നും തോന്നിയതിനാലാകാം ആറാം ക്‌ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം ഏറെ പ്രിയമുള്ള

ജെന്നി ടീച്ചർ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു കയ്യിൽ തന്നത്- പരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'എന്തുകൊണ്ട് എന്തുകൊണ്ട് എന്തുകൊണ്ട്?'. തിളങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങളുള്ള  അതിന്റെ കവർ മറിച്ചുനോക്കാൻ തന്നെ പേടിയായിരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള പുസ്തകമെങ്ങാനും നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കേടുപറ്റിയാൽ ... ചിന്തിക്കാൻ കൂടി വയ്യ. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം അത് തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്നതുവരേക്കും (വായിക്കാതെത്തന്നെ) തീരെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാവം ജെന്നിടീച്ചർ. അന്ന് അവരോട് പറയാതെ പോയ നന്ദി ഇവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കട്ടെ.

പിന്നെയും ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു സ്വന്തമായി ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങൽ നടത്തിയത്. ക്രിസ്ത്യൻ സ്‌കൂൾ ആയിരുന്നതിനാൽ വർഷത്തിൽ ഒരു തവണയെങ്കിലും ബൈബിൾ സംബന്ധിയായ പുസ്തകങ്ങളുമായി ഒരു വാൻ  വന്നു നില്ക്കുക പതിവായിരുന്നു. അത്തവണ ഞാനും ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. വലിയ എമണ്ടൻ പുസ്തകങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ പുസ്തകമായിരുന്നു കണ്ണിലുടക്കിയത്. ആദ്യം നോക്കിയത് വിലയാണ്. നീല

ട്രൗസറിനകത്തെ പോക്കറ്റിന്‌ അത് എഫൊർടബ്ൾ ആയിരുന്നു - 50 പൈസ. പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് 'മാർ തോമായുടെ സുവിശേഷം.' വിവർത്തനം ആനി തയ്യിൽ.

മാർ തോമാ ആരെന്നോ സുവിശേഷത്തിന്റെ വിശേഷമെന്തെന്നോ അറിയില്ലായിരുന്നു. മറിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഈശോ പറഞ്ഞ രഹസ്യ വാക്കുകളാണെന്ന് എഴുതിക്കണ്ടു. അത്ര തന്നെ. പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കും

aani thayyil

നോട്ടുപുസ്തകങ്ങൾക്കുമിടയിലായിരുന്നു ഒന്നുരണ്ടു വർഷത്തേക്ക് മാർ തോമായുടെ വാസം. വല്ലപ്പോഴും കയ്യിൽ തടയുമ്പോഴൊക്കെ വെറുതെ മറിച്ചു നോക്കുമെന്നല്ലാതെ വിശേഷിച്ചൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

ആ രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉള്ളിലുടക്കി നിന്നത് ഒരേയൊരു വാക്യമായിരുന്നു. 42-ാമത് വാക്യം - ‘കടന്നുപോകുന്നവരാവുക’. ‘കവി ഉദ്ദേശിച്ചത്’ എന്തെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ എന്തോ ഒരു ആകർഷണം ആ വാക്യത്തോടു മാത്രം തോന്നിയിരുന്നു. അല്ലറ ചില്ലറ മറ്റു വാക്യങ്ങൾ പലപ്പോഴായി ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും - 'അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും വെറുത്തുകൊണ്ട് എന്റെ വഴിയേ കുരിശെടുക്കാത്തവർ എനിക്കർഹനല്ല'; 'മനുഷ്യൻ തിന്നുന്ന സിംഹം അനുഗൃഹീതനാകുന്നു, ആ സിംഹം മനുഷ്യനായിത്തീരും. സിംഹം തിന്നുന്ന മനുഷ്യൻ ശപിക്കപ്പെട്ടവനാകുന്നു, ആ മനുഷ്യൻ സിംഹമായിത്തീരും.' എന്നിങ്ങനെ -  ഈ പുസ്തകം വെറും നിർവികാരിയായി ചുറ്റുവട്ടത്ത് കഴിഞ്ഞുകൂടി.
എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, ഈ സുവിശേഷത്തിലെ വാക്യങ്ങളൊന്നും അതേപടി സ്കൂളിന്റെയോ പള്ളികളുടെയോ മതിലുകളിലോ സന്മാർഗ ക്ലാസ്സുകളിലെ ബ്ലാക്ക്ബോർഡിന്റെ തലപ്പത്തോ എഴുതപ്പെടാത്തതെന്തെന്ന്. മാർ തോമായുടെ സുവിശേഷത്തിന് മാത്രം ഒരു തരം 'രണ്ടാം കുടി' ട്രീറ്റ്മെൻറ്! പക്ഷേ അത്തരം വിചാരങ്ങളൊക്കെയും വളരെ വേഗം മറവിയിലേക്കു പോകും. പിന്നീട് പൂജ വെപ്പിനോ മറ്റോ മേശ വലിപ്പ് വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴാണ് ഈ പുസ്തകം വീണ്ടും ചില സംശയങ്ങളുമായി കയ്യിൽ തടയുക.
ബൈബിൾ പരിചയപ്പെടുന്നത്‌ പിന്നെയും നാലു വർഷത്തിന് ശേഷമാണ്. പ്രീഡിഗ്രിക്കാലത്താണെന്നു തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ പുസ്തക താല്പര്യവും സാമ്പത്തിക കമ്മിയും മുതലെടുക്കാൻ നടന്നിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു വല്ലപ്പോഴും കള്ളുകുടി തുടങ്ങിയ വട്ടച്ചെലവിന് കാശൊപ്പിക്കാൻ ആശാൻ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങൾ എവിടെന്നൊക്കെയോ അടിച്ചുമാറ്റി കൊണ്ടുവന്ന് ആകർഷകമായ 'തള്ളു പടി' ഓഫർ ചെയ്യാറുണ്ട്. (ഈ പഹയൻ തന്നെയാണ് ആദ്യമായി ചെറിയ നാല് ഓഷോ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിത്തന്നത് എന്നത് പറയാതെ വയ്യ! മുൻപെഴുതിയ ഒരു ബ്ലോഗിൽ അവനെപ്പറ്റി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്). അങ്ങനെയാണ് ആദ്യമായി ഒരു ബൈബിൾ കയ്യിലെത്തുന്നത്. പിന്നെയാണ് സുവിശേഷങ്ങളെപ്പറ്റി ചെറുതായെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അറിയുന്നത് തന്നെ.

ബൈബിളിലെ സുവിശേഷങ്ങളിൽ കാണുന്ന പോലെയുള്ള വാചകക്കസർത്തുകളൊന്നും തോമസ് നടത്തിയിട്ടില്ല. യേശു പറഞ്ഞതിലെ കാമ്പുള്ള കാര്യങ്ങൾമാത്രം ഒന്നു മുതൽ നൂറ്റിപ്പതിനാലുവരെ അക്കമിട്ടു നിരത്തിവെച്ചു. സമീപനത്തിലുള്ള ആ വ്യത്യാസം ഏറെ മതിപ്പു പകരുന്നതാണ്. ആ സമീപനത്തിലെ ധീരത സംശയമെന്യേ

വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്, വെറും 'സംശയതോമ'യല്ല ആ വാക്യങ്ങളെ ഹൃദയത്തിൽ ഒപ്പിയെടുത്തതെന്ന്. തോമസിൽ ആരോപിതമായ സംശയം ഭീരുക്കളുടേതായിരുന്നുവെന്നു വേണം വിചാരിക്കാൻ. തോമസിന് മാത്രമേ സന്ദേഹമെന്ന മുറിവിൽ തൊട്ടു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു, മറ്റാരേക്കാളും. സന്ദേഹത്തെ  ധീരമായി നേരിടുമ്പോഴാണത്രേ ഒരുവൻ തന്റെ തന്നെ സന്ദേഹത്തെയും സന്ദേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. അയാൾ സ്വന്തം സന്ദേഹത്തെ സന്ദേഹം കൊണ്ടുതന്നെ നേരിടുമ്പോൾ, ആ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഉയിർക്കൊള്ളുന്നത് TRUST-ന്റെ

ഊർജ്ജസ്ഫുലിംഗങ്ങളാണ്. പക്ഷേ വിശ്വാസത്തിനു (belief) മേലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാൻ കെല്പില്ലാതിരുന്ന ഭീരു സഭ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംശയ പട്ടം മനഃപൂർവ്വം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുപോന്നെന്നു മാത്രം.

പിന്നേയും കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, ആദ്യമായി കേട്ട ഓഷോ കാസറ്റിലായിരുന്നു, ഓഷോ ഈ 'കടന്നുപോകുന്നവരെ'പ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേട്ടത്. തഥാഗതൻ എന്ന വാക്കിന്റെ ആഴങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു ഓഷോ. well gone. സുഗമമായി കടന്നുപോകുന്നവൻ. സുഗമമായ കടന്നുപോക്ക്‌ ബോധപ്രാപ്തിയുണ്ടായവന് മാത്രം സാധ്യമായിട്ടുള്ളതാണ്. ആ വാക്കിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ പെട്ടെന്നൊന്നും അവസാനിച്ചില്ല. കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം തോമസ്സിന്റെ സുവിശേഷം ആദ്യമായി പുറത്തെടുത്തത് അന്നായിരുന്നു. അന്നെനിക്ക് തോന്നി,  ആ പുസ്തകം അസാധാരണമായി ഉണർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന്. അതിനു ശേഷം പെട്ടെന്നു കാണാൻ കിട്ടുന്നേടത്തായി അതിന്റെ സ്ഥാനം. വീട് വിട്ടു നില്ക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴെല്ലാം മറ്റു പുസ്തകങ്ങളുടെ കൂടെ തോമസ്സിന്റെ സുവിശേഷവും ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. 1998-ൽ മുംബൈയിലേക്ക്‌ പോയപ്പോഴും കൈവശം വെച്ച മൂന്നു നാല് പുസ്തകങ്ങളുടെ കൂടെ, ഒരു കാർന്നോരുടെ മട്ട്, ഗൗരവം പൂണ്ട് മാർ തോമയും.
ബോംബെയിലെത്തിയതിനു ശേഷം പൂനയിലുള്ള കമ്മ്യൂണിൽ നിന്നും ഓഷോ പുസ്തകങ്ങളുടെ കാറ്റലോഗ് വരുത്തി വായിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് ചുറ്റിലും വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നി നിറഞ്ഞത്. എഴുപതുകളിൽത്തന്നെ ഓഷോ ഈ സുവിശേഷത്തെ അധികരിച്ച് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു!- mustard seed എന്ന പുസ്തകം. പടിഞ്ഞാറുനിന്നുള്ള ഒരുപാടാളുകളെ (ദിൽരൂപ വാദകനായ ഗോപാലിനെയടക്കം), ഓഷോയിലേക്കാകർഷിച്ച പ്രധാന പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്- my way, the way of white clouds പോലെത്തന്നെ. mustard seed കയ്യിലെത്തിയതിനു ശേഷം പരിഭാഷപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. കുറച്ചു പേജുകൾ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അറിഞ്ഞത്, മറ്റാരോ അത് ആദ്യമേ ചെയ്തുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. 
ഈ സുവിശേഷത്തിന് സെൻ സ്വരൂപമാണ്. സെന്നിന്റെ സൂക്ഷ്മ സൗരഭ്യമാണ്  ഇതിലെ വാക്കുകൾക്കു ചുറ്റിലും. ഹൈകുവിന്റെയത്ര വന്നില്ലെങ്കിലും കുറുക്കിയ വാക്കുകൾക്ക് മോഹനമായ മൂർച്ചകളുണ്ട്; അവ നമ്മെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് എവിടെയെല്ലാമോ.. നാം പക്ഷേ സ്നേഹപൂർവ്വം അതിനു നിന്നുകൊടുക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. സാധാരണ ബൈബിൾ സുവിശേഷങ്ങൾ യേശുവിനെ പുതപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ദീനദയാലുവിന്റെ മേലങ്കി ഈ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ധ്യാനത്തെ സ്പർശിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു സെൻ മാസ്റ്ററുടെ കർക്കശ്യത്തോടെ.

'കടന്നുപോകുന്നവരാവുക' എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിന്- ആ വാക്യത്തെ

വിദൂരസ്ഥമായെങ്കിലും  അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പ്രാപ്തിയേകിയത് ഓഷോ മാത്രമായിരുന്നു- ആ വാക്യത്തെ ഒട്ടും കലർപ്പില്ലാതെ കൈമാറിയ മാർ തോമാക്ക്, ഈജിപ്തിലെ നാഗ് ഹമാദി മലയിടുക്കുകളിൽ നിന്നും ഈ സുവിശേഷ ചുരുളുകളെ കണ്ടെത്തിയ കർഷകർക്ക്, ആദ്യമായി ഈ വാക്കുകളെ മലയാളത്തിലേക്ക് പകർത്തിയ ശ്രീ ആനി തയ്യിലിന്...ഈ സ്വാത്മികം.

                                   

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഓഷോയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഹചാരികളിൽ ഒരാളായ ലാഹെരുഭായ് ഫോണിൽ. 'വൈകീട്ട് ഓഫീസിലേക്ക് വരൂ',അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ 'BLESSED MOMENTS WITH OSHO'  എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലുമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാനും കരുതി. വ്യക്തിപരമായി വളരെ chaotic മൂഡിലായിരുന്ന ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ, കുശലം ചോദിക്കലോ മുഖവുരയോ കൂടാതെ അദ്ദേഹം നേരെ കാര്യത്തിലേക്കു കടന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,'കടന്നുപോവുക മാത്രമേ നമുക്ക് ചെയ്യാനുള്ളൂ. അതു പക്ഷേ ബോധപൂർവ്വമായിരിക്കണം. being conscious. മറ്റു യാതൊന്നും നമ്മുടെ കൈകളിലല്ല. ചുറ്റുപാടുകളെല്ലാം അവയുടെ പാട്ടിന് മാറിമറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. but we can be conscious. and that's all.' 

ഞാൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ തിരിച്ചിറങ്ങി. 

എല്ലാ സുവിശേഷങ്ങളേയും ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിലൊതുക്കാവുന്നതാണ്:

'കടന്നുപോകുന്നവരാവുക'. 

ബാക്കിയെല്ലാം വിശദീകരണങ്ങളാൽ നേർപ്പിച്ചവയാണ്.

വെറുതെ കഴിഞ്ഞുപോകാനാണെങ്കിൽ വിശദീകരണങ്ങളത്രേ നല്ലത്!