ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 5

                               

(by Robert Morgan Fisher)

അതിശയോക്തി : ഒരു വൈറസ് വ്യാധി

കുറച്ചു കാലങ്ങളായി നാം പരിചയപ്പെട്ടുവരുന്ന വൈറസ് വ്യാധികൾ നിരവധിയാണ്. എയ്ഡ്‌സ് മുതൽ, നിപ്പ കഴിഞ്ഞ് ഇതാ കൊറോണ വരെ. ഇനിയും പുതിയ വൈറസുകൾ ഉണ്ടായി വരും. ഒന്നിനൊന്ന് വെല്ലുവിളിയുയർത്തുന്നവ. അവക്കെല്ലാം പഴം പച്ചക്കറി പക്ഷിമൃഗാദികൾ മുതൽ പലതരം  മനോഹരനാമങ്ങൾ നാം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ ഇവയെക്കാളൊക്കെ മാരകമായ മറ്റൊരു വൈറസ് വ്യാധിയുണ്ട്; വിശേഷിച്ചും ആത്മീയതയുടെ ലോകത്ത്. ആ വ്യാധിയുടെ പേരാണ് അതിശയോക്തി, exaggeration. ഇവിടെ ഇതിനെ വൈറസ് വ്യാധിയെന്നു വിളിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും രണ്ടു കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. ഒന്ന്, അതിശയോക്തി നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു വൈറസിനെപ്പോലെ അതിസൂക്ഷ്മമായാണ്. രണ്ട്, അത് ഒരു വൈറസ്സിനെപ്പോലെ അതിവേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ച് നമ്മുടെ മൊത്തം ഇന്ദ്രിയവ്യവസ്ഥയേയും താറുമാറാക്കിക്കളയുന്നു.
അതിശയോക്തിയെന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ 'മലർപ്പൊടിക്കാരന്റെ ദിവാസ്വപ്നം' മനസ്സിലേക്കോടിയെത്താം. എന്നാൽ ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഈ വ്യാധി കേവലം പൊങ്ങച്ചമോ മനോരാജ്യമോ അല്ല; 'അതുക്കും മേലെയാണ്'. മലർപ്പൊടിക്കാരന്റെ ഭാഗ്യമെന്തെന്നാൽ, എപ്പോഴെങ്കിലും അയാളുടെ മലർപ്പൊടിക്കുടം ഉടഞ്ഞുപോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ നമ്മുടെ അതിശയോക്തികൾ അത്രയെളുപ്പം ഉടഞ്ഞുപോയേക്കില്ല. അത്രക്കും തന്ത്രപൂർവ്വമാണ്, അത്രക്കും സൂക്ഷ്മമായാണ് നാം അതിനെ പരിപാലിച്ചുപോരുന്നത്. മിക്കപ്പോഴും നാം അറിയുന്നുപോലുമില്ല നാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു exaggerated ജീവിതമാണെന്ന്. ഊതിവീർപ്പിച്ച ഒന്ന്; സന്തോഷമായാലും കഷ്ടപ്പാടായാലും.
നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളത്രയും- സ്നേഹം, ദയ, കാരുണ്യം, അഹിംസ, മതേതരത്വം, ക്ഷമ, സഹാനുഭൂതി, സദാചാരം, വിനയം തുടങ്ങി സകലതും അതിശയോക്തിയാൽ മലീമസമാണ്. ഇവക്കെല്ലാം വേണ്ടുവോളം ജനസമ്മതിയും പ്രശംസയും കിട്ടിപ്പോരുന്നതിനാൽ, അവയിലൊക്കെയും എത്രത്തോളം അതിശയോക്തി കലർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നാം അറിയുന്നേയില്ല. നിസ്സാരമായ മമതയെ നാം സ്നേഹമാക്കി പുകഴ്ത്തിക്കളയും. സഹാനുഭൂതിയെന്ന വികാരം അഹന്തയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെങ്കിലും, ഒരു ചെറിയ സഹായഹസ്തത്തെ നാം സമഷ്ടിസ്നേഹത്തിന്റെ, emapathy-യുടെ മൂർത്തീഭാവമാക്കി അവതരിപ്പിച്ചേക്കും. ബർണാഡ് ഷായുടെ ഒരു

BERNARD SHAW

പ്രസ്താവം ഇങ്ങനെയാണ്: 'ഒരു വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നുമുള്ള വ്യത്യാസത്തെ ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ചതിനെയാണ് നാം സ്നേഹമെന്നു വിളിക്കുന്നത്.'
അത്രക്കൊന്നും പോകേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ ദൈനം ദിന ചെയ്തികളെ സത്യസന്ധമായി ഒന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ മതി. നമ്മുടെ ചെയ്തികളിൽ ഒരു ശതമാനം പോലും അതിശയോക്തിയില്ലാതെ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോയെന്നു സംശയമാണ്. (ഇതും അതിശയോക്തിയാണെന്നു വിചാരിച്ചേക്കരുതേ!) രാവിലെ എണീക്കുമ്പോൾ വെറുതെ ഒരു വിചാരം മനസ്സിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയിക്കാണും, 'എന്താണാവോ ഒരു മൂഡില്ല'. മിക്കപ്പോഴും അത് രാവിലെ നാം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പോകുന്ന എന്തൊക്കെയോ സന്ദർഭങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോഴുണ്ടായതാകാം. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും നാം തീർപ്പുകൽപ്പിക്കും, ഈ ദിവസം ഒട്ടും നല്ല ദിവസമല്ലെന്ന്. പിന്നീട് ആ ദിവസം മുഴുവനും നമുക്കുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ അനുഭവങ്ങളേയും 'ഒരു മോശം ദിവസം' എന്ന മുഖവുരയോടെയാണ് നാം സ്വീകരിക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുക. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ ദിവസം മോശമാകാനും മതി. ചെറുതായൊന്നു മുഷിഞ്ഞാൽ മതി, അത്രക്കും വേണ്ട, അഞ്ചു മിനിറ്റു നേരം വിശേഷിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലെന്നു വന്നാൽ മതി, 'മനുഷ്യൻ ബോറടിച്ചു ചത്തു' എന്ന് തീർപ്പാക്കിക്കളയും. പിന്നെയുള്ള നിമിഷങ്ങളാകെ അസ്വസ്ഥതയുടേതാണ്. നാം അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകളധികവും -physical pain- അതിശയോക്തി കലർന്നതത്രേ. ഒരാളോട് ചെറിയ ഒരിഷ്ടം തോന്നുമ്പോഴേക്കും നമുക്കത് 'പ്രണയപാരമ്യ'മാണ്. വെറുപ്പുതോന്നുമ്പോഴും അതങ്ങനെയാണ്-'ഇതുപോലെ വെറുക്കുന്ന ഒരാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല!'
catastrophizing എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സ്വാഭാവ വിശേഷമുണ്ട്- ഒരു സംഭവം നമുക്ക് പ്രതികൂലമായിത്തീരുമെന്നും അതിനെത്തുടർന്ന് അതൊരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേ കലാശിക്കൂ എന്നും ഭാവന ചെയ്യൽ. ഒരാളെ കാത്തിരിക്കുകയും അയാൾ പതിവ് സമയം കഴിഞ്ഞും എത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പിന്നെ സംഭവിക്കാവുന്ന അപകടങ്ങളുടേയും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടാവുന്ന ദാരുണാന്ത്യങ്ങളുടേയും ചിത്രങ്ങൾ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തുന്നത് മിക്കവർക്കും പരിചിതമായിട്ടുള്ളതാണ്.
അതിശയോക്തികൾ എത്ര വേണമെങ്കിലും പെരുപ്പിക്കാവുന്നതാണ്, ഏതു ദിശയിലേക്കും.

ഒരു മുല്ലാക്കഥയുണ്ട്: മുല്ല നസിറുദീന്റെയടുത്ത് അതിശയിപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ആർക്കും ആള് ചമയാൻ പറ്റാറില്ലത്രേ. എത്ര വലിയ സംഗതി പറഞ്ഞാലും മുല്ല പറയും,'ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം, ഇതിലും വലിയ സംഭവമാകമായിരുന്നു.' മുല്ലയുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരിക്കൽ വിചാരിച്ചു 'ഇയാളുടെ വായടപ്പിച്ചിട്ടുതന്നെ കാര്യം'. ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു ഇല്ലാക്കഥ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കി. അവർ മുല്ലയെക്കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു,' മുല്ലാ, നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലേ, നമ്മുടെ ഹുസൈന്റെ കാര്യം? അവൻ ഇന്നലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് അവന്റെ ഭാര്യ അപ്പുറത്തെ ജോർജിന്റെ കൂടെ.... അവൻ മറ്റൊന്നും നോക്കിയില്ല. തോക്കെടുത്ത് രണ്ടിനേയും തട്ടിക്കളഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ തോക്കുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വയം വെടിവെച്ചു മരിച്ചു.'

'ഇതാണോ ഇത്ര വല്യ കാര്യം? ഇതിലും ഭീകരമാകാമായിരുന്നു', മുല്ല പറഞ്ഞു.

'ഇതിനേക്കാൾ വലുത് ഇനിയെന്തുണ്ടാവാനാണ്?' സുഹൃത്തുക്കൾ ചോദിച്ചു.

മുല്ല പറഞ്ഞു,'അത് മിനിയാന്നായിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാനിപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമായിരുന്നില്ല !

മിക്കപ്പോഴും പിടിക്കപ്പെടാതെപോകുന്ന ഒരതിശയോക്തിയാണ് വിനയം. വിനയത്തോളം മലിനമാക്കപ്പെട്ട മൂല്യങ്ങൾ കുറവാണ്. അഹങ്കാരമാണ് വിനയത്തിന്റെ മേലാപ്പണിഞ്ഞ് പിൻവാതിലിലൂടെ കയറിവരുന്നത്. നാം പക്ഷേ വിനയത്തിനേയും അഹങ്കാരത്തോടൊപ്പം മത്സരിപ്പിച്ച് 'അത്രത്തോളം വിനയം ആർക്കുമില്ല' എന്ന് പാരിതോഷികം കൊടുത്തു വിടുന്നു!
ഒരു രണ്ടെണ്ണം അകത്തുചെന്നാലേ 'ഒരിത്' ഉണ്ടാവൂ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെത്തന്നെയാണ് അതിശയോക്തിയില്ലാഞ്ഞാൽ ജീവിതത്തിൽ പിന്നെയെന്താണുണ്ടാവുക എന്ന് ചോദിക്കുന്നതും. ചോദിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവ നമ്മുടെ 'വൈകാരിക മസാലക്കൂട്ടുകളാണ്.' എന്നാൽ, ഇവയൊക്കെ വേണ്ടതിലധികം ചേർത്തിട്ടും സന്തോഷമെന്ന സ്വാദ് കണ്ടെത്താനാവാത്തതുകൊണ്ടാണ് നാം പിന്നെയും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തെരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ തെരച്ചിലിനെ ചിലർ ആത്മീയത എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് അതീവ ഹാനികരമായിട്ടുള്ള ഒന്നാണ് അതിശയോക്തി. എന്തെന്നാൽ, അത് എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മെ സുതാര്യതയിൽ നിന്നും (clarity), യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്നും അകറ്റിക്കളയുന്നു. നാം എവിടെയാണ്, എന്താണ് നമുക്ക് ആവശ്യമായിട്ടുള്ളത്? നമ്മുടെ പ്രശ്നമെന്താണ്? അതിനു കാരണമായിട്ടുള്ളത് എന്താണ്? നാം പോകേണ്ടത് ഏതു ദിശയിലാണ് ? തുടങ്ങിയുള്ള അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും അതിശയോക്തി നമ്മെ വഴിതെറ്റിച്ച്‌ കൊണ്ടുപോകുന്നു. നാം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും- ധ്യാനം തുടങ്ങിയ ഏതു ശ്രമങ്ങളും- അതിശയോക്തി നമുക്ക് പർവ്വതീകരിച്ച അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നു. നീല വെളിച്ചം, ഊർജ്ജചക്രങ്ങൾ, പൂർവ്വജന്മ സ്മൃതികൾ, പ്രവചനസിദ്ധികൾ എന്നിങ്ങനെ. അതിൽ അല്പം നിരാശയുണ്ടായാൽ അതിനേയും പെരുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇതുകൊണ്ടൊന്നും യാതൊരു ഫലമില്ലെന്നും മറ്റെന്തെങ്കിലുമാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തൊട്ടതിലും പിടിച്ചതിലുമെല്ലാം അതിശയോക്തി പടർന്നുകയറി നമ്മെ അസത്യത്തിന്റെ മാറാക്കെണിയിലകപ്പെടുത്തുന്നു.
എല്ലായ്പ്പോഴും ഓർക്കാവുന്ന ഒരു സെൻ (zen) കഥയുണ്ട്: ഒരിക്കൽ ഒരു ശിഷ്യൻ കുറേക്കാലം ധ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന് ശേഷം യാതൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് ഗുരുവിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വികാരാധീനനായി,' ഗുരോ, ഒരുപാട് നാളായി അങ്ങ് നിർദേശിച്ചതുപോലെത്തന്നെ ഞാൻ ധ്യാനം ശീലിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇതുവരേക്കും യാതൊരു ഗുണവുമുണ്ടായില്ല."

ഗുരു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, 'ഇതും കടന്നുപോകും.'

ശിഷ്യൻ മുറുമുറുത്തുകൊണ്ട് തിരിച്ചുപോയി വീണ്ടും ധ്യാനം തുടർന്നു. കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷം അവനിലെ ചിന്തകൾ അടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവനിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ശാന്തിയുടെ ഓളങ്ങൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം അവൻ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഗുരുവിന്റെ അടുത്തുവന്നു പറഞ്ഞു,' ഗുരോ, ഞാൻ ധ്യാനമെന്തെന്ന് അറിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.'

ഗുരു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു,' ഇതും കടന്നുപോകും.'

നാം എവിടെയെല്ലാം അതിശയോക്തിക്ക് അടിപ്പെടുന്നു എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം നിരീക്ഷിക്കലാണ് ആദ്യം ചെയ്യാനുള്ളത്. ഇടക്കൊക്കെ അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുപോയാൽ അതിനെ അറിയുക മാത്രം ചെയ്യുക. തന്റെ ആ ചെയ്തിയെ വീണ്ടും അതിശയോക്തികൊണ്ടു പുതപ്പിച്ചേക്കരുത്. അതിനെ വല്ലാതെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയേക്കരുത്. ഉദാസീനമായി നോക്കിക്കാണുക മാത്രം ചെയ്യുക. നമ്മിലെ അതിശയോക്തികൾ കാണാതെ പോകരുതെന്ന് മാത്രം. മറ്റുമുള്ളവരുടെ വാക്കുകളേക്കാൾ, തീർപ്പുകല്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സ്വന്തം വാക്കുകളാണ് നമ്മിൽ കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നതെന്നോർക്കുക. ഉപസംഹരിക്കാനുള്ള ത്വര അതിശയോക്തിയുടേതും കൂടിയാണ്. മനസ്സ് അതിശയോക്തിയിൽ  മതിമറക്കുന്നുവെന്നു കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിനുള്ളിൽ ഇങ്ങനെ മന്ത്രിക്കുക:'exaggeration..exaggeration..exaggeration.'

മിശിഹായുടെ പുസ്തകത്തിൽ റിച്ചാർഡ് ബാക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:

'ഏറ്റവും ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് 

ഏറ്റവും ഗഹനമായവ.

നിങ്ങൾ എവിടെയാണ് ജനിച്ചത്?

നിങ്ങളുടെ വീട് എവിടെയാണ്?

നിങ്ങൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?

നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ ഇവയെപ്പറ്റി ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുക,

ഓരോ തവണയും നിങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ

മാറിമാറിവരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. 

മേല്പറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയെന്നത്, ഒരാൾ ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതുപോലെയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ തന്റെ സ്വരമോ സംഗീതോപകരണമോ ശ്രുതി ശുദ്ധമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ. അതിശയോക്തി നമ്മെ വിട്ടൊഴിയുമ്പോൾ (മറ്റു പല വ്യാധികൾക്കുമൊപ്പം), ഉത്തരങ്ങളിൽ വരുന്ന മാറ്റം ഒരുപക്ഷേ അവിശ്വസനീയമായിരിക്കും. അത്രക്കും തെളിമയുണ്ടായിരിക്കും ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക്. ഉദ്വേഗങ്ങളൊഴിഞ്ഞ് ശാന്തമായിരിക്കും ആ മുഹൂർത്തങ്ങൾ. അതിശയങ്ങളൊഴിഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഓരോ മാത്രയും  വിസ്മയവിശുദ്ധമായിരിക്കൂ; ദുഃഖത്തിന്റേതായാലും ആഹ്ലാദത്തിന്റേതായാലും.

                                       

സ്വാത്മികം: എന്നെ സ്നേഹിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ - 1

പുസ്തകം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുള്ളവയിൽ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായി തോന്നിയിട്ടുള്ളത് കാൾ സാഗന്റെ (കാറൽ സേഗൻ എന്നാണ് ശരിയായ ഉച്ചാരണം എന്ന് തോന്നുന്നു)  വാക്കുകളാണ്: 'എന്തുമാത്രം വിസ്മയകരമായ ഒരു സംഗതിയാണ് ഒരു പുസ്തകമെന്നത്! മൃദുവായ മരപ്പാളികൊണ്ടുള്ള ഒരു പരന്ന പ്രതലം. അതിനു മേലെ ഇരുണ്ട നിറത്തിൽ അങ്ങനെയുമിങ്ങനെയുമൊക്കെ വരഞ്ഞുകോറിയിരിക്കുന്ന കുനുകുനുപ്പുകൾ. എന്നാൽ അതിലേക്കൊന്നു നോക്കുകയേ വേണ്ടൂ, നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിനകത്ത് കയറിക്കഴിഞ്ഞു....... ഒരുപക്ഷേ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ മരിച്ചുമണ്ണടിഞ്ഞുപോയ ഒരാളുടെ മനസ്സിനകത്ത്. മനുഷ്യന് ഇന്ദ്രജാലം കാണിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ഒരു പുസ്തകമെന്നത്.'

carl sagan

പുസ്തകത്തോടുള്ള പ്രേമം കേവലം വിജഞാനദാഹം കൊണ്ട് മാത്രമാവണമെന്നില്ല. ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം ഈയുള്ളവന്റെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല. വായന ഒരു ശീലമായതുകൊണ്ടുമല്ല. ഇപ്പറഞ്ഞ ദാഹവും ശീലവുമൊന്നും സ്വന്തം കാര്യത്തിൽ തീരെ പ്രബലമല്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ പുസ്തകങ്ങളെ നോക്കി നില്ക്കാനും തൊട്ടു തലോടാനുമൊക്കെ ഒരു വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം. അജ്ഞാതമായ ഏതോ ഒരു ലോകം ഏതൊരു പുസ്തകത്തിനകത്തും പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ചെറുപ്പം മുതല്ക്കേയുള്ള തോന്നലാണ്. 
നീളവും വീതിയും മാത്രമുള്ള ഒരൊറ്റ പ്രതലത്തിൽ (one dimension) നിലകൊള്ളുന്ന ഒരുപാട് ഏടുകൾ കൂട്ടിത്തുന്നിയതാണെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യന് അനുഭവവേദ്യമായിട്ടുള്ള എല്ലാ മാനങ്ങളും (multi dimensions) സംവഹിക്കാൻ സാധ്യമായിട്ടുള്ളതാണ് ഏതൊരു പുസ്തകവും. അതിൽ അടക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള തലങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് അത് 'കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന' പുസ്തകമാവുന്നത്. ഏതൊരു 'പൊട്ട' പുസ്തകത്തിനകത്തും മേല്പ്പറഞ്ഞ നിഗൂഢ തലങ്ങൾ പതുങ്ങിക്കിടപ്പുള്ളതായി അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, സംഭവിക്കുന്നത് കേവലം വാചിക ഭാഷക്കതീതമായ ഒരു വിനിമയമാണ്.

പുസ്തകവുമായി ഇടപഴകുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് സ്വയം കൃത്യത വരാതിരുന്ന കുറേ കാലം. ഓഷോയുടെ ലോകത്തിലേക്ക് ഇടറിവീണതിനുശേഷമാണ് പുസ്തകം എന്ന പ്രതിഭാസത്തെത്തന്നെ ഓഷോ മാറ്റി നിർവ്വചിച്ചത്. 'A BOOK IS A LOVE AFFAIR ' എന്ന പ്രസ്താവം ഉള്ളിലുണ്ടാക്കിയ സുതാര്യതക്ക് അളവുകളില്ല. (ഒരു മനുഷ്യന് സാധ്യമാകാവുന്നതിൽ കൂടുതൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുതീർത്തിട്ടുള്ള ഓഷോയുടെ ലൈബ്രറിയുടെ യു ട്യൂബ് വീഡിയോ ക്ലിപ്പ് കാണാതെ പോകരുത്.) അതെ, പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള പ്രേമമല്ല, പുസ്തകമെന്നതുതന്നെ ഒരു പ്രേമസല്ലാപമാണ്, അജ്ഞേയമായിട്ടുള്ള ഏതോ പ്രതിഭാസങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹസംവാദങ്ങൾ.

https://www.youtube.com/watch?v=j1h8-WvzexY&t=5s

പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കു പുറമെ മറ്റേതെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയത് മൂന്നാം ക്‌ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. ക്ലാസ് ടീച്ചറായിരുന്ന സിസ്റ്റർ ക്രിസ്റ്റീന - തീരെ ഉയരം കുറവായിരുന്ന അവർ സ്കൂൾ മുഴുവനും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് കുഞ്ഞിസ്റ്റ് എന്നായിരുന്നു- യുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുതന്നതായിരുന്നു, 'ഞാനൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാകും' എന്നോ മറ്റോ പേരിൽ സി.ജി.ശാന്തകുമാർ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ ഒരു ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരണം. ബ്രെഡ്‌ സ്‌ലൈസിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ ഉള്ള ഒരു കുട്ടിപ്പുസ്തകം. പരിഷത്തിന്റെ എംബ്ലം

പോലെത്തന്നെ ഓർബിറ്റുകളുടേയും ഇലെക്ട്രോണുകളുടേയുമൊക്കെ രേഖാചിത്രം കവറിൽ. ഓർബിറ്റും ഇലെക്ട്രോണുകളുമെല്ലാം അന്നൊക്കെ നാക്കിനു വഴങ്ങാത്ത വാക്കുകളായിരുന്നെങ്കിലും, ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെയും തലക്കു ചുറ്റും എന്തെല്ലാമോ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നെന്ന ഒരു തോന്നലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നും ഓർക്കാനാവുന്നുണ്ട്.
ഏതായാലും പുസ്തകം ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു കഷ്ണം ബ്രെഡിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നു. (ഒരു ചേട്ടനും അനിയത്തിയും കൂടി അവരുടെ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റിനുള്ള ബ്രെഡിൽ പൂപ്പൽ കണ്ടതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് ആ പുസ്തകം തുടങ്ങുന്നത് എന്നതും ഒരു കാരണമായി വർത്തിച്ചിരിക്കാം.) പുസ്തകം കാണുമ്പോഴൊക്കെയും പതുപതുത്ത ബ്രെഡിൻ പാളികൾ  മനസ്സിൽ വരാറില്ല, എന്നാൽ വരിവരിയായിരിക്കുന്ന ബ്രെഡ് സ്‌ലൈസുകൾ കാണുമ്പോൾ വൃത്തിയായി അടുക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളാണ് ഓർമ്മ വരിക. ഏതെല്ലാമോ ബോധസ്പന്ദങ്ങളുടെ അടരുകളെ ഉള്ളടക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥശേഖരം. മോഡേൺ ബ്രെഡിന്റെ പാക്കിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ബ്രെഡ് ചതുരങ്ങളുടെ കാഴ്ച, അസാധാരണമായ ഒരു പുസ്തകസമൃദ്ധിയാണ് ഇന്നുമെനിക്ക്.

പുസ്തകപ്രിയരായിട്ടുള്ള മിക്കവരും (നല്ല വായനക്കാർ എന്നർത്ഥമില്ല) അനുഭവിച്ചുപോരുന്ന ഒന്നുണ്ട്: പുസ്തകങ്ങളുമായുള്ള ചില വിചിത്ര ബന്ധങ്ങൾ. പുസ്തകങ്ങളുടെ അകം എങ്ങനെയുമാകട്ടെ, ഭാഷയോ വിഷയമോ ശൈലിയോ ഒന്നും പ്രസക്തമല്ല, ചില പുസ്തകങ്ങളുമായി അസാധാരണമായ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായി വരും. ചിലപ്പോൾ അത് നാം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകമാകാം. വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പുസ്തകവുമായി ഒരു പക്ഷേ അത്ര ആഴമുള്ള ബന്ധം ഉണ്ടായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. ഇപ്പറയുന്നത് കേവലം ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെ കാര്യമല്ല. ചില പുസ്തകങ്ങളുമായി സൂക്ഷ്മമായ ചില വിനിമയങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഒരുപക്ഷേ ആ പുസ്തകം തുറന്നു വായിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാവണമെന്നില്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ പലതവണ വായിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ചില സംവേദനത്വങ്ങൾ ഇവയുമായി സംഭവിക്കാറുണ്ട്. അപൂർവ്വം സന്ദർഭങ്ങളിൽ നാം കടന്നുപോകേണ്ട വരികളും വാക്കുകളും ഏതൊക്കെയെന്ന് അവ നമ്മോട് നിശബ്ദമായി സൂചിപ്പിക്കും. വെറുതെ എടുത്തുനോക്കുമ്പോൾ നമുക്കു വേണ്ടി കാത്തുകിടക്കുന്നതെന്ന പോലെ അതിലെ വാക്കുകൾ ഉണർന്നിരിപ്പുണ്ടാവും.

അത്ര പരന്ന വായനക്കാരനല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഇത്തരം കുറേ പുസ്തകങ്ങളുണ്ട് എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരായി; പലപ്പോഴും ഞാൻ അത്രതന്നെ അവരെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം. എന്നിട്ടും പക്ഷേ അവർ എന്നെ വല്ലാതെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്തിനധികം, ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ പോലുമുണ്ട്, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരായി. 

പല പുസ്തകങ്ങളും എന്നെത്തേടി വന്നവയാണ്, ആശ്ചര്യമുണർത്തിയ ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെയോ, മറ്റേതോ ലോകത്തുനിന്നും ആരോ കൊടുത്തുവിട്ട ഒരു പാരിതോഷികം പോലെയോ. എന്നെ സ്നേഹിച്ച പുസ്തകങ്ങളൊക്കെയും ഏതെല്ലാമോ ആക്സ്മിതകളെ ചൂഴ്ന്നു നില്ക്കുന്നവയാണ്. അത്തരം ചില പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അല്പം വീണ്ടു വിചാരങ്ങളാണ് ഈ കുറിപ്പുകൾ.

പരസ്പരം വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നിയ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങളെ, വിശേഷിച്ചും ഓഷോ പുസ്തകങ്ങൾ, കൃഷ്ണമൂർത്തിയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ, ഗുരു നിത്യയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവയെ മനപ്പൂർവ്വം ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട്; ഉഭയസമ്മതപ്രകാരം. ചില പുസ്തകങ്ങളെ, അവയിലെ ആക്സ്മിതകളുടെ രഹസ്യാത്മകത കാരണം വേണ്ടെന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പലതും മറന്നുപോകാനിടയുണ്ട്. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, മറന്നുപോയ പുസ്തകങ്ങളൊന്നും എന്നോട് പരിഭവിക്കില്ലെന്ന്. മാത്രവുമല്ല, അവയൊന്നും എന്നന്നേക്കുമായിട്ടുള്ള മറവികളുമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. എപ്പോഴാണോ ശരിക്കും സന്നിഹിതരാവേണ്ടത് അവർ അവരുടെ വാക്കും മൗനവുമായി ഉള്ളിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുവരിക തന്നെ ചെയ്യും. 

ഒരു പുസ്തകത്തിന്മേലേക്ക് നിങ്ങൾ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? പുസ്തകം ഒരിക്കലും ഉറങ്ങുന്നില്ല, എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒരിക്കൽ പോലും തുറക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നാലും, അത് ഉണർന്നിരിപ്പാണ്; ആർക്കും വേണ്ടിയല്ലാതെ, ഒന്നിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ…എത്ര വലിയ ഇരുട്ടിലും, ജീർണ്ണതയുടെ ഏതു വലിയ പൊടിക്കൂമ്പാരത്തിനകത്തും അവ ഉണർന്നുതന്നെയിരിക്കുകയാണ്. ചിതലും വെള്ളിമീനുകളും തിന്നു തീർക്കുമ്പോഴും, ഊഷ്മവ്യതിയാനങ്ങളിൽ മഞ്ഞക്കുമ്പോഴും, പ്രായാധിക്യത്താൽ വഴക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് പൊടിഞ്ഞു നുറുങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴും അവയുടെ ഉണർവ്വ് ലേശം പോലും മങ്ങിപ്പോകുന്നില്ല…...ഉണർവിന്റെ, ഉണർവിന്റെ മാത്രം അടരുകളാണവ. 

                                                           1

പഴയ ലക്കം പൂമ്പാറ്റയും ബാലരമയും ഇടയ്ക്കു വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന യുറീക്കയും മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്തെ എക്സ്ട്രാ വായനകൾ. വായനയോട് അത്ര വലിയ കമ്പമില്ലാതിരുന്നിട്ടും പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു; പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരുകളും ഗ്രന്ഥകർത്താക്കളുടെ പേരുകളും മറ്റും. വായനയിൽ താല്പര്യമുണ്ടെന്നും അന്നത്തെ പരിതസ്ഥിതിയിൽ, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അവയുടെ ലഭ്യത അത്രതന്നെ എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു എന്നും തോന്നിയതിനാലാകാം ആറാം ക്‌ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം ഏറെ പ്രിയമുള്ള

ജെന്നി ടീച്ചർ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു കയ്യിൽ തന്നത്- പരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'എന്തുകൊണ്ട് എന്തുകൊണ്ട് എന്തുകൊണ്ട്?'. തിളങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങളുള്ള  അതിന്റെ കവർ മറിച്ചുനോക്കാൻ തന്നെ പേടിയായിരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള പുസ്തകമെങ്ങാനും നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കേടുപറ്റിയാൽ ... ചിന്തിക്കാൻ കൂടി വയ്യ. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം അത് തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്നതുവരേക്കും (വായിക്കാതെത്തന്നെ) തീരെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാവം ജെന്നിടീച്ചർ. അന്ന് അവരോട് പറയാതെ പോയ നന്ദി ഇവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കട്ടെ.

പിന്നെയും ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു സ്വന്തമായി ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങൽ നടത്തിയത്. ക്രിസ്ത്യൻ സ്‌കൂൾ ആയിരുന്നതിനാൽ വർഷത്തിൽ ഒരു തവണയെങ്കിലും ബൈബിൾ സംബന്ധിയായ പുസ്തകങ്ങളുമായി ഒരു വാൻ  വന്നു നില്ക്കുക പതിവായിരുന്നു. അത്തവണ ഞാനും ഒരു പുസ്തകം വാങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. വലിയ എമണ്ടൻ പുസ്തകങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ പുസ്തകമായിരുന്നു കണ്ണിലുടക്കിയത്. ആദ്യം നോക്കിയത് വിലയാണ്. നീല

ട്രൗസറിനകത്തെ പോക്കറ്റിന്‌ അത് എഫൊർടബ്ൾ ആയിരുന്നു - 50 പൈസ. പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് 'മാർ തോമായുടെ സുവിശേഷം.' വിവർത്തനം ആനി തയ്യിൽ.

മാർ തോമാ ആരെന്നോ സുവിശേഷത്തിന്റെ വിശേഷമെന്തെന്നോ അറിയില്ലായിരുന്നു. മറിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഈശോ പറഞ്ഞ രഹസ്യ വാക്കുകളാണെന്ന് എഴുതിക്കണ്ടു. അത്ര തന്നെ. പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കും

aani thayyil

നോട്ടുപുസ്തകങ്ങൾക്കുമിടയിലായിരുന്നു ഒന്നുരണ്ടു വർഷത്തേക്ക് മാർ തോമായുടെ വാസം. വല്ലപ്പോഴും കയ്യിൽ തടയുമ്പോഴൊക്കെ വെറുതെ മറിച്ചു നോക്കുമെന്നല്ലാതെ വിശേഷിച്ചൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

ആ രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉള്ളിലുടക്കി നിന്നത് ഒരേയൊരു വാക്യമായിരുന്നു. 42-ാമത് വാക്യം - ‘കടന്നുപോകുന്നവരാവുക’. ‘കവി ഉദ്ദേശിച്ചത്’ എന്തെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും പക്ഷേ എന്തോ ഒരു ആകർഷണം ആ വാക്യത്തോടു മാത്രം തോന്നിയിരുന്നു. അല്ലറ ചില്ലറ മറ്റു വാക്യങ്ങൾ പലപ്പോഴായി ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും - 'അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും വെറുത്തുകൊണ്ട് എന്റെ വഴിയേ കുരിശെടുക്കാത്തവർ എനിക്കർഹനല്ല'; 'മനുഷ്യൻ തിന്നുന്ന സിംഹം അനുഗൃഹീതനാകുന്നു, ആ സിംഹം മനുഷ്യനായിത്തീരും. സിംഹം തിന്നുന്ന മനുഷ്യൻ ശപിക്കപ്പെട്ടവനാകുന്നു, ആ മനുഷ്യൻ സിംഹമായിത്തീരും.' എന്നിങ്ങനെ -  ഈ പുസ്തകം വെറും നിർവികാരിയായി ചുറ്റുവട്ടത്ത് കഴിഞ്ഞുകൂടി.
എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, ഈ സുവിശേഷത്തിലെ വാക്യങ്ങളൊന്നും അതേപടി സ്കൂളിന്റെയോ പള്ളികളുടെയോ മതിലുകളിലോ സന്മാർഗ ക്ലാസ്സുകളിലെ ബ്ലാക്ക്ബോർഡിന്റെ തലപ്പത്തോ എഴുതപ്പെടാത്തതെന്തെന്ന്. മാർ തോമായുടെ സുവിശേഷത്തിന് മാത്രം ഒരു തരം 'രണ്ടാം കുടി' ട്രീറ്റ്മെൻറ്! പക്ഷേ അത്തരം വിചാരങ്ങളൊക്കെയും വളരെ വേഗം മറവിയിലേക്കു പോകും. പിന്നീട് പൂജ വെപ്പിനോ മറ്റോ മേശ വലിപ്പ് വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴാണ് ഈ പുസ്തകം വീണ്ടും ചില സംശയങ്ങളുമായി കയ്യിൽ തടയുക.
ബൈബിൾ പരിചയപ്പെടുന്നത്‌ പിന്നെയും നാലു വർഷത്തിന് ശേഷമാണ്. പ്രീഡിഗ്രിക്കാലത്താണെന്നു തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ പുസ്തക താല്പര്യവും സാമ്പത്തിക കമ്മിയും മുതലെടുക്കാൻ നടന്നിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു വല്ലപ്പോഴും കള്ളുകുടി തുടങ്ങിയ വട്ടച്ചെലവിന് കാശൊപ്പിക്കാൻ ആശാൻ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങൾ എവിടെന്നൊക്കെയോ അടിച്ചുമാറ്റി കൊണ്ടുവന്ന് ആകർഷകമായ 'തള്ളു പടി' ഓഫർ ചെയ്യാറുണ്ട്. (ഈ പഹയൻ തന്നെയാണ് ആദ്യമായി ചെറിയ നാല് ഓഷോ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിത്തന്നത് എന്നത് പറയാതെ വയ്യ! മുൻപെഴുതിയ ഒരു ബ്ലോഗിൽ അവനെപ്പറ്റി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്). അങ്ങനെയാണ് ആദ്യമായി ഒരു ബൈബിൾ കയ്യിലെത്തുന്നത്. പിന്നെയാണ് സുവിശേഷങ്ങളെപ്പറ്റി ചെറുതായെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അറിയുന്നത് തന്നെ.

ബൈബിളിലെ സുവിശേഷങ്ങളിൽ കാണുന്ന പോലെയുള്ള വാചകക്കസർത്തുകളൊന്നും തോമസ് നടത്തിയിട്ടില്ല. യേശു പറഞ്ഞതിലെ കാമ്പുള്ള കാര്യങ്ങൾമാത്രം ഒന്നു മുതൽ നൂറ്റിപ്പതിനാലുവരെ അക്കമിട്ടു നിരത്തിവെച്ചു. സമീപനത്തിലുള്ള ആ വ്യത്യാസം ഏറെ മതിപ്പു പകരുന്നതാണ്. ആ സമീപനത്തിലെ ധീരത സംശയമെന്യേ

വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്, വെറും 'സംശയതോമ'യല്ല ആ വാക്യങ്ങളെ ഹൃദയത്തിൽ ഒപ്പിയെടുത്തതെന്ന്. തോമസിൽ ആരോപിതമായ സംശയം ഭീരുക്കളുടേതായിരുന്നുവെന്നു വേണം വിചാരിക്കാൻ. തോമസിന് മാത്രമേ സന്ദേഹമെന്ന മുറിവിൽ തൊട്ടു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു, മറ്റാരേക്കാളും. സന്ദേഹത്തെ  ധീരമായി നേരിടുമ്പോഴാണത്രേ ഒരുവൻ തന്റെ തന്നെ സന്ദേഹത്തെയും സന്ദേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. അയാൾ സ്വന്തം സന്ദേഹത്തെ സന്ദേഹം കൊണ്ടുതന്നെ നേരിടുമ്പോൾ, ആ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഉയിർക്കൊള്ളുന്നത് TRUST-ന്റെ

ഊർജ്ജസ്ഫുലിംഗങ്ങളാണ്. പക്ഷേ വിശ്വാസത്തിനു (belief) മേലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാൻ കെല്പില്ലാതിരുന്ന ഭീരു സഭ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംശയ പട്ടം മനഃപൂർവ്വം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുപോന്നെന്നു മാത്രം.

പിന്നേയും കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, ആദ്യമായി കേട്ട ഓഷോ കാസറ്റിലായിരുന്നു, ഓഷോ ഈ 'കടന്നുപോകുന്നവരെ'പ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേട്ടത്. തഥാഗതൻ എന്ന വാക്കിന്റെ ആഴങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു ഓഷോ. well gone. സുഗമമായി കടന്നുപോകുന്നവൻ. സുഗമമായ കടന്നുപോക്ക്‌ ബോധപ്രാപ്തിയുണ്ടായവന് മാത്രം സാധ്യമായിട്ടുള്ളതാണ്. ആ വാക്കിന്റെ അനുരണനങ്ങൾ പെട്ടെന്നൊന്നും അവസാനിച്ചില്ല. കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം തോമസ്സിന്റെ സുവിശേഷം ആദ്യമായി പുറത്തെടുത്തത് അന്നായിരുന്നു. അന്നെനിക്ക് തോന്നി,  ആ പുസ്തകം അസാധാരണമായി ഉണർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന്. അതിനു ശേഷം പെട്ടെന്നു കാണാൻ കിട്ടുന്നേടത്തായി അതിന്റെ സ്ഥാനം. വീട് വിട്ടു നില്ക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴെല്ലാം മറ്റു പുസ്തകങ്ങളുടെ കൂടെ തോമസ്സിന്റെ സുവിശേഷവും ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. 1998-ൽ മുംബൈയിലേക്ക്‌ പോയപ്പോഴും കൈവശം വെച്ച മൂന്നു നാല് പുസ്തകങ്ങളുടെ കൂടെ, ഒരു കാർന്നോരുടെ മട്ട്, ഗൗരവം പൂണ്ട് മാർ തോമയും.
ബോംബെയിലെത്തിയതിനു ശേഷം പൂനയിലുള്ള കമ്മ്യൂണിൽ നിന്നും ഓഷോ പുസ്തകങ്ങളുടെ കാറ്റലോഗ് വരുത്തി വായിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് ചുറ്റിലും വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നി നിറഞ്ഞത്. എഴുപതുകളിൽത്തന്നെ ഓഷോ ഈ സുവിശേഷത്തെ അധികരിച്ച് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു!- mustard seed എന്ന പുസ്തകം. പടിഞ്ഞാറുനിന്നുള്ള ഒരുപാടാളുകളെ (ദിൽരൂപ വാദകനായ ഗോപാലിനെയടക്കം), ഓഷോയിലേക്കാകർഷിച്ച പ്രധാന പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്- my way, the way of white clouds പോലെത്തന്നെ. mustard seed കയ്യിലെത്തിയതിനു ശേഷം പരിഭാഷപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. കുറച്ചു പേജുകൾ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അറിഞ്ഞത്, മറ്റാരോ അത് ആദ്യമേ ചെയ്തുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. 
ഈ സുവിശേഷത്തിന് സെൻ സ്വരൂപമാണ്. സെന്നിന്റെ സൂക്ഷ്മ സൗരഭ്യമാണ്  ഇതിലെ വാക്കുകൾക്കു ചുറ്റിലും. ഹൈകുവിന്റെയത്ര വന്നില്ലെങ്കിലും കുറുക്കിയ വാക്കുകൾക്ക് മോഹനമായ മൂർച്ചകളുണ്ട്; അവ നമ്മെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് എവിടെയെല്ലാമോ.. നാം പക്ഷേ സ്നേഹപൂർവ്വം അതിനു നിന്നുകൊടുക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. സാധാരണ ബൈബിൾ സുവിശേഷങ്ങൾ യേശുവിനെ പുതപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ദീനദയാലുവിന്റെ മേലങ്കി ഈ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ധ്യാനത്തെ സ്പർശിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു സെൻ മാസ്റ്ററുടെ കർക്കശ്യത്തോടെ.

'കടന്നുപോകുന്നവരാവുക' എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിന്- ആ വാക്യത്തെ

വിദൂരസ്ഥമായെങ്കിലും  അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പ്രാപ്തിയേകിയത് ഓഷോ മാത്രമായിരുന്നു- ആ വാക്യത്തെ ഒട്ടും കലർപ്പില്ലാതെ കൈമാറിയ മാർ തോമാക്ക്, ഈജിപ്തിലെ നാഗ് ഹമാദി മലയിടുക്കുകളിൽ നിന്നും ഈ സുവിശേഷ ചുരുളുകളെ കണ്ടെത്തിയ കർഷകർക്ക്, ആദ്യമായി ഈ വാക്കുകളെ മലയാളത്തിലേക്ക് പകർത്തിയ ശ്രീ ആനി തയ്യിലിന്...ഈ സ്വാത്മികം.

                                   

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഓഷോയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഹചാരികളിൽ ഒരാളായ ലാഹെരുഭായ് ഫോണിൽ. 'വൈകീട്ട് ഓഫീസിലേക്ക് വരൂ',അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ 'BLESSED MOMENTS WITH OSHO'  എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലുമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാനും കരുതി. വ്യക്തിപരമായി വളരെ chaotic മൂഡിലായിരുന്ന ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ, കുശലം ചോദിക്കലോ മുഖവുരയോ കൂടാതെ അദ്ദേഹം നേരെ കാര്യത്തിലേക്കു കടന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,'കടന്നുപോവുക മാത്രമേ നമുക്ക് ചെയ്യാനുള്ളൂ. അതു പക്ഷേ ബോധപൂർവ്വമായിരിക്കണം. being conscious. മറ്റു യാതൊന്നും നമ്മുടെ കൈകളിലല്ല. ചുറ്റുപാടുകളെല്ലാം അവയുടെ പാട്ടിന് മാറിമറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. but we can be conscious. and that's all.' 

ഞാൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ തിരിച്ചിറങ്ങി. 

എല്ലാ സുവിശേഷങ്ങളേയും ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിലൊതുക്കാവുന്നതാണ്:

'കടന്നുപോകുന്നവരാവുക'. 

ബാക്കിയെല്ലാം വിശദീകരണങ്ങളാൽ നേർപ്പിച്ചവയാണ്.

വെറുതെ കഴിഞ്ഞുപോകാനാണെങ്കിൽ വിശദീകരണങ്ങളത്രേ നല്ലത്!

                                                

സാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ കല

കല കലക്ക് വേണ്ടിയോ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയോ എന്ന ബാലിശമായ സന്ദേഹങ്ങൾ ശക്തമായി ഉയർന്നുവന്നത് ഏതായാലും സർഗാത്മകമായി സമൃദ്ധമായ ഒരു ഹൃദയത്തിൽ നിന്നായിരിക്കില്ല. വ്യക്തിപരമായി എനിക്കേറ്റവും പ്രിയമുള്ളതായ ഒരു സെൻ (zen) സന്ദർഭമാണ് മുന്നിലുള്ളത്- ബുദ്ധനോട് ആരോ ചോദിച്ചു, എന്താണ് ബോധോദയം? ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, 'അത് ബോധോദയത്തിലെത്തിയിട്ടില്ലാത്തവർക്കു മാത്രം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്'.

ബോധോദയം എന്ന ആശയം തന്നെ ബോധമണ്ഡലത്തിലെ ഒരു അസ്വാരസ്യമാണ്, അത് എത്ര തന്നെ സംഗതമാണെങ്കിലും. ബോധോദയത്തിലെത്തുക എന്നാൽ എല്ലാത്തരം അസ്വാരസ്യങ്ങൾക്കും അതീതമായി, സർവ്വസ്വതന്ത്രമായി നിലകൊള്ളുകയെന്നാണ്. അത്തരത്തിലുള്ളവരെ സംബന്ധിച്ച് ബോധോദയം എവിടെയാണ് ഒരു വിഷയമായിത്തീരുന്നത്? സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ കാര്യത്തിലും, -അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളും മറ്റും- ഇതുതന്നെയാണ് അവസ്ഥ; 'സർഗ്ഗാത്മകമല്ലാത്തവരെ സംബന്ധിച്ച് മാത്രമാണ് സർഗാത്മകതയുടെ / കലയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ അതിനു പുറത്ത് അന്വേഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഓഷോ സർഗാത്മകതയെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളപ്പോഴൊക്കെ പ്രധാനമായും ഊന്നൽ കൊടുത്തിട്ടുള്ളത് അതിന്റെ സഹജ - spontaneous - സ്വഭാവത്തെയാണ്. എത്രതന്നെ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കലാപ്രകടനത്തിൽ പോലും, അതിനെ ആന്തരികമായി നയിക്കുന്നത് സഹജ സ്വാഭാവികതയല്ലെങ്കിൽ, അത് കേവലം കൗശലം നിറഞ്ഞ ഒരു ഉപായമായിത്തീരുന്നു. ഒരു പ്രവൃത്തിയുടെ കേന്ദ്രമായി വർത്തിക്കുന്നത് അതിൽത്തന്നെ നിഹിതമായിരിക്കുന്ന സംതൃപ്തിയും ആനന്ദവുമല്ലെങ്കിൽ അതിനെ നമുക്ക് 'പൊളിറ്റിക്കൽ' എന്ന് വിളിക്കേണ്ടിവരും. നമുക്ക് ഏറെ പരിചിതമായിട്ടുള്ള 'അപരോന്മുഖത്വം'- other orientation - പോലെത്തന്നെയാണിതും. ആനന്ദത്തിനു പുറത്തേക്കുള്ള കൗശലങ്ങൾ. 

ഈ രണ്ടവസ്ഥകളേയും വേർ തിരിച്ചു പരാമർശിക്കുന്നേടത്ത് ഓഷോ പ്രയോഗിച്ച രണ്ടു പദങ്ങൾ action, activity എന്നിവയാണ്. പ്രതികരണവും ഉപജീവനവും. അല്ലെങ്കിൽ പ്രവർത്തിയും  പ്രതിപ്രവർത്തനവും. (ആ പ്രയോഗത്തിലെ അർത്ഥതലങ്ങൾ കൃത്യമായ ഒരു പരിഭാഷക്കു വഴങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല).

പ്രതികരണമെന്നത് - action - ഒരുനിമിഷത്തോട് അതാവശ്യപ്പെടുന്ന മാത്രയിൽ, പൂർണ്ണതയോടെ പ്രതികരിക്കുക എന്നാണ്. അതുണ്ടായിവരുന്നത് തീർത്തും നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു മനസ്സിൽ നിന്നത്രേ; വിടർന്നു വരുന്ന ഒരു പുഷ്പത്തിന്റെ നവ്യതയോടെ. ഓഷോ ഇതിനെ മാത്രമേ കലയെന്നോ സർഗാത്മകതയെന്നോ എണ്ണുന്നുള്ളൂ.

അതേ സമയം ഉപജീവനമെന്നത്- activity- കോലാഹലം നിറഞ്ഞ ഒരു മനസ്സിൽ നിന്നും പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നതാണ്. അതിനുള്ളത് ഒരു തരം വിരേചനത്തിന്റെ- catharsis- ജീർണ്ണഗന്ധമാണ്. തൊണ്ണൂറ്റിയൊൻപതു ശതമാനം കലയും വെറും 'ഉപജീവനത്തിന്റെ' - activity - തലത്തിലുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ഇവയൊക്കെയും നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ലോകം കൂടുതൽ വിമലീകരിക്കപ്പെടുകയേയുള്ളൂ എന്ന്; ലോകം കൂടുതൽ ആരോഗ്യകരമാവുകയേയുള്ളൂവെന്ന്.

ലോകത്തെ ഒട്ടുമിക്ക കലാകാരന്മാരേയും, അവർ എഴുത്തുകാരാവട്ടെ, സംഗീതജ്ഞരാകട്ടെ, അഭിനേതാക്കാളാകട്ടെ, നർത്തകരാവട്ടെ മറ്റേതു മേഖലയിലെ സർഗാത്മക പ്രവർത്തകരുമാവട്ടെ, അതാത് മേഖലയിലെ വിദഗ്ദരായേ കാണാൻ കഴിയൂ. ഒരാൾ ഡീസൽ എൻജിൻ റിപ്പയറിങ്ങിൽ എങ്ങനെ വിദഗ്ദനായിരിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെയാകാം വേറൊരാൾ തന്റെ സ്വനതന്തുക്കൾ (vocal chords) ചലിപ്പിച്ച് സവിശേഷ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിൽ വിദഗ്ദനായിരിക്കുന്നത്. അയാളെ വലിയ ഗായകനെന്ന് നാം എണ്ണുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ അയാളുടെ ജീവിതം അത്രത്തോളം സംഗീതാത്മകമാകണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ധാരാളം ഗായകരുണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും സംഗീതജ്ഞർ വിരളമായിരിക്കുന്നത്. കുറച്ചു കൂടെ ആഴത്തിലേക്ക് പരിശോദിച്ചാൽ ഒരു പക്ഷേ സംഗീതശാസ്ത്രാദികളിൽ അജ്ഞനായിരിക്കുന്ന ഒരാളിലും അയാളുടെ ജീവിതം ഒരു രാഗ

വിസ്താരം പോലെ സംഗീതമയമായിരിക്കുന്നെങ്കിൽ, അയാളെ നാം സംഗീതജ്ഞനെന്ന് അറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ നാം അയാളെ സംബോധന ചെയ്തില്ലെങ്കിലും.

ഒരാൾ നിറക്കൂട്ടുകളുടെ ഇന്ദ്രജാലം അറിയാത്തവനെങ്കിലും, വർണ്ണ വൈവിധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മനോഹര ചിത്രം പോലെ ഒരാൾക്കു ജീവിച്ചു പോകാൻ കഴിയുന്നെങ്കിൽ, ആരെയാണ് നാം ചിത്രകാരനെന്ന് അറിയേണ്ടത്?

വൈദഗ്ദ്യത്തിനും കലക്കുമിടയിൽ സൂക്ഷ്മമായ ചില ഭേദങ്ങളുണ്ട്. ആ ഭേദങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയും കാത്തുപോരികയും ചെയ്യുന്നേടത്താണ് കലയും ധ്യാനവും പരസ്പരം വിലയിക്കുന്നത്. 'സത്യം ശിവം സുന്ദരം' എന്ന മനനവാക്യത്തിൽ സൗന്ദര്യം - creativity- ധ്യാനത്തിന്റെ ശൃംഗത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നത് അത്തരം വിലയന മുഹൂർത്തങ്ങളിലാണ്.

സൗന്ദര്യമെന്നത് സർഗാത്മകതയുടെ ബാഹ്യമായ പ്രതിഫലനമായിരിക്കുമ്പോൾ, സർഗാത്മകതയുടെ ആന്തരികതയിൽ സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നോക്കാം. ഒന്നാമതായി, ഊർജ്ജസംബന്ധമായി അതൊരു നിറഞ്ഞു കവിയലാണ്, overflowing. നമ്മുടെ എല്ലാത്തരം അബോധപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളേയും അതിജീവിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രവാഹം. മനസ്സെന്ന പ്രതിഭാസം എത്രയോ ഉപരിപ്ലവമായിട്ടുള്ള ഒരു കമ്പനമാണെന്ന് അപ്പോൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ സർഗോർജ്ജം എത്ര അനായാസമായാണ് അതിനെ മറികടന്നുപോകുന്നത്! യാതൊരു പരിശ്രമവും കൂടാതെത്തന്നെ മനസ്സും അതിന്റെ സ്വതേയുള്ള വിചാര കോലാഹലങ്ങളും സൗമ്യതയിലേക്ക് ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നു. സർഗാത്മകമായിട്ടുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളിലൂടെയെങ്കിലും കടന്നുപോയിട്ടുള്ളവർക്കറിയാം ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ മറ്റേതോ ഊർജ്ജമണ്ഡലത്തിലായിരുന്നുവെന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് ശാരീരികമായും, വിശേഷിച്ചും മസ്തിഷ്കസംബന്ധിയായും ഏറെ ശ്രമകരമായിരുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം, അല്ലെങ്കിൽ ദിവസങ്ങളോളം തുടർച്ചയായി മുഴുകുകയായിരുന്നിട്ടും, അയാൾക്ക് ക്ഷീണിച്ചവശനായെന്ന് തോന്നാത്തത്. അനന്തമായി കിടക്കുന്ന ഏതോ ശക്തിസ്രോതസ്സിലേക്ക് ഉൾച്ചേർന്നതുപോലെയുള്ള ഒരനുഭവമാണത്.

മനസ്സിനെ മറികടന്നുകൊണ്ടുള്ള ഈ സർഗ്ഗപ്രവാഹത്തെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ്, ഒരു ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി ഓഷോ പറഞ്ഞത്, "യുദ്ധവും സമാധാനവും, അന്നാകരെനീന എന്നീ നോവലുകളും മനോഹരങ്ങളായ മറ്റു പലതും ടോൾസ്റ്റോയിക്ക് എഴുതാൻ സാധിച്ചത് അദ്ദേഹം ടോൾസ്റ്റോയ് ആയതുകൊണ്ടല്ല, അദ്ദേഹം ടോൾസ്റ്റോയ് ആയിരുന്നിട്ടും കൂടിയാണ്."

 ആ പ്രവാഹത്തിൽ ടോൾസ്റ്റോയ് ശിഥിലമാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. 
സർഗ്ഗാത്മകതയിൽ സംഭവിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന സംഗതി, സ്വാത്മബോധത്തിന്റെ (self conscious) ശിഥിലീകരണമാണ്. സ്വാത്മബോധമെന്നത് അവബോധത്തിന്-consciousness- വിപരീതമായി വർത്തിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. self conscious ആയിരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും നമുക്ക് conscious ആയിരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. നിർഭാഗ്യവശാൽ ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും നാം self conscious ആണുതാനും. അതുകൊണ്ടാണ് നാം എല്ലായ്പ്പോഴും സമ്മർദ്ദം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്-tensed. എല്ലാ പ്രതിരോധ സന്നാഹങ്ങളുമായി ഏതു നിമിഷവും ശത്രുപക്ഷത്തുനിന്നുള്ള ആക്രമണത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പടയാളിയെപ്പോലെയാണ് നാം; 'നാം' എന്ന് നാം വിചാരിക്കുന്ന personality ബിംബത്തെ ഏതുവിധേനയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ് നാം. ഈ സന്നാഹങ്ങളൊഴിയുമ്പോഴേ നാം ശരിക്കും ബോധവാനാകുന്നുള്ളൂ, conscious. അതുകൊണ്ടാണ് ബോധവാനായിരിക്കുക എന്നാൽ ശാന്തനായിരിക്കുക, സ്വച്ഛതയിലായിരിക്കുക, വിശ്രാന്തിയിലായിരിക്കുക എന്നെല്ലാമാണ് എന്ന് 

മനസ്സിലാക്കിപ്പോരുന്നത്. ശുദ്ധമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു കണ്ണാടി, മുൻപിൽ വരുന്ന സകലതിനെയും അതേപടി പ്രതിബിംബിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണത്രേ ബോധവാനായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരാൾ, so silent, so transparent. സ്വച്ഛസുതാര്യം.

എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളേയും ഉല്ലംഖിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഈ പ്രവാഹത്തിൽ, സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രതിഭാസമാണ്, സാക്ഷിത്വമെന്നതിന്റെ - witnessing - സുവ്യക്തത. totality-യിൽ മുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഏതൊരു നിമിഷവും, സർഗാത്മകതയിലാണ് അത് ഏറ്റവും സരളമായി സംഭവിക്കുന്നത്, വ്യക്തത പ്രാപിക്കുന്നത് നമ്മിലെ സാക്ഷീഭാവമാണ്. ഇതൊരു വിചാരമോ ആശയമോ ചിന്താപരമായ ഏതെങ്കിലും ഉപസംഹാരമോ അല്ല. വെറുമൊരു തിരിച്ചറിവാണത്. നിശബ്ദമായ ഒരു ശുദ്ധ ഗ്രാഹ്യം.
പ്രദർശന കലകളിലാണ് ഒരുപക്ഷേ നമുക്കിത് ഏറ്റവും എളുപ്പം, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അനുഭവിക്കാനാവുക; നൃത്തം, അഭിനയം, ആയോധനാഭ്യാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയിൽ, എന്തിനധികം കായിക വ്യായാമങ്ങളിൽ പോലും. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ആത്മീയമായിട്ടുള്ള ജീവിതോപാധി അഭിനയമാണ് ( acting is the most spiritual profession in the world ) എന്ന് ഓഷോ പരാമർശിച്ചത് witnessing-ന്റെ ഈ സാധ്യതയെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടാണ്. അഭിനയിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരേ സമയം സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കുകയും തന്റെ വൈയക്തികതയെ- indivudality- ഓർക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു. ആ സമഗ്രതയിൽ അയാൾ തെളിമയോടെ കാണുന്നുണ്ട് താൻ മറ്റൊരു കഥാപാത്രമായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന വസ്തുത. തന്നിലെ സാക്ഷി എത്രത്തോളം കൂർമ്മമാവുന്നുവോ -sharp- അത്രത്തോളം സൂക്ഷ്മമായി  അയാൾക്ക് തന്റെ കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേരാൻ സാധിക്കും. എത്രത്തോളം അയാൾ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നുവോ അത്രത്തോളം തീക്ഷ്‌ണമായിരിക്കും അയാളിലെ സാക്ഷിയും. എത്രത്തോളം താദാത്മ്യപ്പെടുന്നുവോ അത്രത്തോളം അതിനെ മറികടന്നു നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരു അഭിനേതാവിന് ഓഷോ എഴുതിക്കൊടുത്ത ഓട്ടോഗ്രാഫ് കൗതുകകരമാണ്," act as if it is real life and live as if it is acting".

ഗുരു നിത്യ പങ്കുവെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു സന്ദർഭം ഏറെ ആഹ്ലാദം പകർന്നിട്ടുണ്ട്: ഗുരുകുല പരിസരങ്ങളിൽ എവിടെയോ ഒരിക്കൽ ഒരാഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി നാരായണ ഗുരുവിന്റെ കാളീനാടകത്തിന്റെ നാടകാവിഷ്‌ക്കാരം നടക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ. കാളീനാടകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് ചടുലമായ വാക്പ്രയോഗങ്ങളോടൊപ്പം ചുവടുവെച്ചു മുന്നേറുന്ന അഭിനേത്രി, ആ സമയമെത്തുമ്പോൾ മോഹാലസ്യപ്പെടുമായിരുന്നു. അവരുടെ പേര് പ്രസന്ന  എന്നായിരുന്നു. പരിശീലനസമയത്തൊക്കെ ഈ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിത്യ അതിനെ മറികടന്ന രീതി രസാവഹമാണ്. കതിനാവെടികളും മേളങ്ങളും വേഷവിധാനങ്ങളുമൊക്കെയായി നാടകം മുറുകിയിരിക്കുന്ന ആ വേദിയിൽ, ഈ അഭിനേത്രി മോഹാലസ്യത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴും മുൻപ് ഗുരു അവരുടെ കാതിൽ 'പ്രസന്നേ, പ്രസന്നേ' എന്ന് മന്ത്രിച്ചുവത്രേ. അവർ മോഹാലസ്യപ്പെട്ടില്ല !

ഇത്തരം സർഗാത്മക തലങ്ങളെ  നിസ്സാരമെന്നു കരുതിപ്പോരുന്ന ദൈനംദിന ചെയ്തികളിലേക്കു പോലും - തൂത്തുവാരുക, മുറ്റമടിക്കുക, കിണറ്റിൽ  നിന്നും വെള്ളം കോരുക, വിറകു വെട്ടുക, ഇരിക്കുക, നടക്കുക, ഭക്ഷണം കഴിക്കുക തുടങ്ങിയ ഏതു പ്രവർത്തിയിലേക്കും - വ്യാപിപ്പിക്കുകയാണ് zen ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സെന്നിൽ പ്രവർത്തികളെല്ലാം, അവ സാധാരണ രീതിയിലുള്ള കലകളായിരുന്നാൽ പോലും, ധ്യാനം എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടത്. അടുപ്പത്തിടാൻ പോകുന്ന അരിയിലെ കല്ല് പെറുക്കിക്കളയുന്നതു പോലും ധ്യാനമാണവർക്ക്. അമ്പെയ്ത്തും ജൂഡോയും ധ്യാനമാണവർക്ക്. കലിഗ്രഫിയും ഹൈക്കു രചനയും ധ്യാനമാണവർക്ക്. 

സാധാരണയായി ഒരുപാടു നാളത്തെ പരിശീലനത്തിന് ശേഷം പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കലാപ്രകടനത്തെപ്പോലെയല്ല അവർ സർഗാത്മകതയെ സമീപിക്കുന്നത്. അവരെ സംബന്ധിച്ച് ഓരോ നിമിഷവും ഹൃദയത്തിൽ നിറയുന്ന സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവാണത്. ആ സൗന്ദര്യത്തെ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഏർപ്പെടുന്ന പ്രവർത്തിയിൽ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുന്നു അവർ. ആ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ - ധ്യാനത്തിന്റെ എന്നറിയുക - ഇനിയും ഉയർന്ന ഒരു ശൃംഗത്തെ അവർ ഹൃദയത്തിലേക്കാവാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

'ആദ്യം നിങ്ങൾ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പാരമ്യതയെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ കണ്ടെത്താതെ, കലയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തുംഗതയെ പ്രാപിക്കാനാവില്ല'- സർഗാത്മകതയെ പറ്റിയുള്ള ബുദ്ധന്റെ വാക്കുകളാണിത്. ബുദ്ധന്റെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ സെന്നിനോളം മറ്റെവിടെയും ആഗിരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഏതു കലയും ഒരു സാക്ഷാത്കാരമാണ്. സാക്ഷാത്കാരമെന്നത് ഒരു കലയുമാണ്. ഏതു കലയും പിറവിയെടുക്കുന്നത്, അവബോധം, സമർപ്പണം, സമഗ്രത എന്ന ത്രിമുഖ വേദിയിലാണ്- awareness, let go, totality. ഈ മൂന്നു മുഖങ്ങളും ഒരേപോലെ മേളിക്കുന്ന നിമിഷം അതിന്റെ കേന്ദ്രഭാഗത്ത് സാക്ഷിയെന്ന പത്മം വിടർന്നുവരുന്നു. ആനന്ദമെന്നതിൽക്കവിഞ്ഞ യാതൊന്നും ആ സൗന്ദര്യത്തിനു പിന്നിലില്ല. 

  

ഉണർവിലേക്കുള്ള പടവുകൾ - 4

.                             

  വിഷമവൃത്തങ്ങളിൽ ഒരു വിള്ളൽ

പൊതുവെ നമ്മുടെ ദിവസം തുടങ്ങാറുള്ളത് രാവിലെ ഉണർന്നെണീക്കുന്നതു മുതലാണ്. നാം അത് അങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ. ഉച്ചതിരിഞ്ഞോ വൈകീട്ടോ ദിവസത്തിന്റെ ആരംഭമായെണ്ണുന്നതുകൊണ്ട് വിശേഷിച്ച് വലിയ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. എങ്ങനെയെണ്ണിയാലും നാം കണക്കാക്കുന്ന ദിവസം അതിനുമുൻപേ തുടങ്ങിയിട്ടുള്ളതാണ്. ആ തുടക്കമാകട്ടെ അതിനും മുൻപേ തുടങ്ങിയതിന്റെ ഒരു തുടർച്ചമാത്രമാണ്. രാത്രിയും പകലും ഒന്നിനുപുറകേ ഒന്നായി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു രീതിയിൽ എണ്ണമെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, നാം പറയും 'വീണ്ടുമൊരു ശനിയാഴ്ച. അല്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും ഒരു വീക്കെൻഡ്'. അതുപോലെത്തന്നെ ‘ഇതാ വീണ്ടുമൊരു ഫെബ്രുവരി. അല്ലെങ്കിൽ വീണ്ടുമൊരു 'വാലൻന്റൈൻ ഡേ.'  വർഷങ്ങളും ദശകങ്ങളും ജൂബിലികളും സെഞ്ച്വറികളും മില്ലെനീയങ്ങളുമൊക്കെ ഇങ്ങനെ ചാക്രികമായി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ചാക്രികത, cyclic effect, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സ്ഥായിയായ ഒരു സ്വഭാവമായി നാം ഓർമ്മവെച്ചനാൾ മുതൽ അനുഭവിച്ചുപോരുന്നുണ്ട്. ഒരു പക്ഷേ, ഓർമ്മ വെക്കുന്നതിനും മുൻപേ, അമ്നിയോട്ടിക് ദ്രവത്തിൽ കുറേക്കാലം സുഖകരമായി മുങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ, അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ തനിയാവർത്തനം, നമ്മുടെ ബോധത്തിൽ ഏറെ ആഴത്തിലേക്ക് കടന്നുകയറി. (ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബേസിക് ഡ്രം ബീറ്റ് ഒരുപോലിരിക്കുന്നത് ഈ താളബോധം കൊണ്ടത്രേ!). പിന്നീട്, ഓർമ്മ തുടങ്ങുന്നതിനും മുൻപേ തന്റെ തന്നെയോ അമ്മയുടേയോ ശ്വാസ ഗതികൾ, ചാക്രികമായ ആ വരവുപോക്കുകൾ നാം അറിയാതിരുന്നിട്ടില്ല. പിന്നെപ്പിന്നെ, താരാട്ടിന്റെ ഈണങ്ങളിലെ ആന്ദോളനങ്ങൾ, ശരീരത്തിലെ ഊഷ്മളതകളുടെ വ്യതിയാനങ്ങൾ, മാറി വരുന്ന ഗന്ധങ്ങളുടെ ഇടവേളകൾ, ഇരുട്ടിന്റെയും വെളിച്ചത്തിന്റെയും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾ തുടങ്ങി എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ചുറ്റുപാടുകളുടെ ഈ ചാക്രിക സ്വാഭാവത്തെപ്പറ്റി നമ്മെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഓർമ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നമ്മുടെ ശരീരവും ആ ചാക്രികതക്ക് അനുസാരിയായാണ് പ്രവർത്തിച്ചുപോരുന്നത്. രക്ത ചംക്രമണം മുതൽ അപ്പിയിടൽ വരെ. ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ മുതൽ വികാര വിക്ഷോഭങ്ങൾ വരെ എല്ലാം ചാക്രികമാണ്. ചാക്രികമായി വരുന്ന ഋതുസംക്രമണങ്ങൾ പോലെത്തന്നെ നമ്മുടെ മൊത്തം ശരീരവും ബാല്യം കൗമാരം യവ്വനം വാർദ്ധക്യം എന്നിങ്ങനെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി മരണത്തിലെത്തി വീണ്ടും ജനിക്കുന്നതായി നാം അനുമാനിക്കുന്നു. (പുനർജ്ജന്മം സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്നതൊക്കെ സമയംകൊല്ലി വിഷയങ്ങളാണ്. ഇവിടെ അത് ഒട്ടും സംഗതമല്ല.) ഈ കലാപരിപാടികളെയെല്ലാം മൊത്തമായി 'സംസാരചക്രം' എന്നാണ് നാം അറിയുന്നത്.

നാം കാലൂന്നി നില്ക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയാകട്ടെ, ഒരു മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 1600 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ വെറുതേ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണത്രേ! മാത്രവുമല്ല, നമ്മളേയും നമ്മുടെ ഓഫീസിനേയും വീടുകളേയും നാം സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ വാഹനങ്ങളേയും തുടങ്ങി നാം ചെയ്തുകൂട്ടിയിട്ടുള്ള സകല സാമഗ്രികളേയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് (പുരോഹിതന്മാരും രാഷ്ട്രീയക്കാരുമടക്കം), ഈ ഭൂമി സൂര്യന് ചുറ്റും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതാകട്ടെ ഒരു സെക്കൻഡിൽ ഏകദേശം 30 കിലോമീറ്റർ (മണിക്കൂറിൽ 107826 കിലോമീറ്റർ) വേഗതയിൽ! അവിടെയും തീർന്നില്ല, ഈ ഭൂമിയും അയൽപക്കത്തുള്ള മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളും ഉപഗ്രഹശിങ്കിടികളുമെല്ലാം ചേർന്ന് നമ്മുടെ സൗരയൂഥം ഒരു സെക്കൻഡിൽ 220 കിലോമീറ്റർ വേഗത്തിൽ നമ്മുടെ ഗാലക്സിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇനി, നമ്മുടെ ഗാലക്സിയുടെ വകയിലുള്ള ചില ബന്ധുക്കളും പരിചയത്തിലുള്ള മറ്റു ഗാലക്സികളും ചേർന്ന്, 150 പ്രകാശവർഷം അകലെയുള്ള ഒരു കാന്തിക

മൈതാനത്തെ -the Great Attractor- സെക്കൻഡിൽ 1000 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഇതെന്തൊരു സ്പീഡ്! ഇതുപോലെ ഇനിയെത്ര great attractor ചേർന്ന് എത്ര great great attractor-കളെ ചുറ്റുന്നുണ്ടെന്ന് ദൈവം തമ്പുരാന് പോലും അറിയാൻ സാധ്യതയില്ല!

മറ്റൊരു രസമെന്തെന്നാൽ, ഈ ഗാലക്സികളിലെ ഓരോ കണവും, നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരു മുടിനാരടക്കം, നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഏകദേശം ഗാലക്സിപോലുള്ള സമാനഘടനയോടെയാണ്. ആറ്റം, ന്യൂക്ലിയസ്, പ്രോട്ടോൺ, ന്യൂട്രോൺ, ഇലക്‌ട്രോൺ എന്നിങ്ങനെ. അതിനേയും അടർത്തിയടർത്തി കാണാക്കണങ്ങളേയും തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ. 18 സെക്കന്റുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ചുറ്റാൻ പറ്റുന്നത്ര വേഗത്തിലാണ് ഒരു ഹൈഡ്രജൻ ആറ്റത്തിലെ ഇലക്‌ട്രോൺ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതത്രേ. അങ്ങനെനോക്കിയാൽ ഒരു തലചുറ്റൽ എത്രയോ പ്രപഞ്ചാനുസാരിയാണ്! രണ്ട് ലാർജ് അകത്താക്കിയതിനു ശേഷം 'ജീവിതം മൊത്തം ഒരു ചുറ്റിക്കളിയാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ വഴിപോക്കൻ ഇത്രക്കെങ്കിലും മനനസാധ്യതകൾ ഒരുക്കിത്തരുന്നുണ്ട്. 
പശ്ചാത്തലം ഇതായിരിക്കേ നമ്മുടെ ചിന്തകളും ചെയ്തികളും ചാക്രികമായിരിക്കുന്നു എന്നതിൽ അതിശയിക്കാൻ മാത്രം എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. നമ്മുടെ വികാരാന്തരീക്ഷങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും ആവർത്തനമാണ്; ആർത്തവചക്രങ്ങൾ പോലെത്തന്നെ. നമ്മുടെ കാലയളവിലെ ദശകങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഓരോ ദശകത്തിലും നാം പിന്തുടരുന്ന പെരുമാറ്റ ക്രമങ്ങൾ -behavioural pattern- കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും. വർഷത്തിലെ ഓരോ മാസങ്ങളും അതുപോലെയാണ്. ദിനചര്യകളിലും ഇതേ ആവർത്തനക്രമങ്ങളുണ്ട്. സാമൂഹ്യമായിപോലും, അതങ്ങനെയാണ്. ചരിത്രം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നത് ഛോട്ടാ നേതാക്കൾ പോലും വാകീറി പറയുന്ന കാര്യമാണ്. ഓരോ അഞ്ചുവർഷം കൂടുമ്പോഴും മുരണ്ടുവരുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, മാറി മാറി വരുന്ന മുന്നണികൾ...എന്തിനധികം, കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഹർത്താലുകളും രാഷ്ട്രീയക്കൊലപാതകങ്ങളും വരെ ചാക്രികമായിട്ടുള്ളതാണ്.

ഇത്രയും ബൃഹത്തും സൂക്ഷ്മവുമായ അനന്തചക്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നട്ടം തിരിയുകയല്ലാതെ ഈ പാവം മനുഷ്യന് എന്തെങ്കിലും സാധ്യമാണോ (അവന്റെ ആനന്ദത്തെ പ്രതി) എന്നതാണ് ചോദ്യം. ജീവിതത്തിന്റെ ചാക്രിക സ്വഭാവത്തെ, മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചവർ നടത്തിയ ഒരു പ്രയോഗമാണ് 'cause and effect'. കാര്യകാരണസിദ്ധാന്തം. സൈദ്ധാന്തികമായി, കാരണമില്ലാതെ യാതൊരു കാര്യവും സംഭവിക്കുന്നില്ലെന്നു സാരം. ഏതൊരു കാര്യവും ഏതോ ഒരു കാരണത്തിന്റെ ഫലമാണ്; ആ കാര്യമാകട്ടെ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു കാര്യത്തിന്റെ കാരണമായി വർത്തിക്കും. എന്നുവെച്ചാൽ, നമ്മുടെ സന്തോഷം ഏതോ ഒരു കാരണംകൊണ്ട് ഉണ്ടായിവന്നതാണ്. ഇത് മറ്റൊരു കാര്യത്തിന്, അത് സന്തോഷമാകട്ടെ ദുഖമാകട്ടെ, കാരണമാവുകയും ചെയ്യും. എന്നുവച്ചാൽ, നമ്മുടെ ആന്തരിക ജീവിതവും, ബാഹ്യലോകത്തെപ്പോലെത്തന്നെ ചാക്രികതയിൽ പെട്ടുകിടക്കുകയാണ്. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ വിഷമവൃത്തങ്ങൾ, vicious circles. ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായ പെൻറോസ് സങ്കല്പിച്ചെടുത്ത

ചവിട്ടുപടികളിലൂടെയെന്നപോലെ (penrose staircase) നാം കയറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും, എവിടേക്കുമെത്താതെ, വിരാമമില്ലാതെ.

സന്തോഷത്തിൽ നിന്നും മടുപ്പിലേക്ക്, സന്തോഷത്തിൽ നിന്നും ദുഖത്തിലേക്ക്, ദുഃഖത്തിൽ നിന്നും മടുപ്പിലേക്ക്, മടുപ്പിൽ നിന്നും ദുഃഖത്തിലേക്ക്, അങ്ങനെയങ്ങനെ. പക്ഷേ നാം തീരെ സംതൃപ്തരാവുന്നില്ല, contented. ഗോവണികൾ കയറിയിറങ്ങി നാം വശം കെടുക മാത്രമാണ്.

ഇനിയിപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യാനാവുക? ഒരു സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യന് മാത്രം സാധ്യമായത് ( അവനു മാത്രമേ അതിന്റെ ആവശ്യവുമുള്ളൂ) - make the effect first; the cause will follow. കാര്യമാദ്യം, കാരണം പിന്തുടർന്നുകൊള്ളും. ഇംഗ്ലീഷിൽ cause and effect ആണെങ്കിലും മലയാളത്തിൽ കാര്യമാണ് ആദ്യം. ഈ 'കാര്യത്തെ' സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മിൽ നിക്ഷിപ്‌തമാണ്. നാം പിന്തുടർന്നുവരുന്ന ചാക്രികതയിൽ ഒരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തലാണത്. ബോധപൂർവ്വം. അതിനെത്തുടർന്ന് മറ്റൊരു cycle രൂപപ്പെട്ടെന്നു വരാം. അതറിയാൻ മാത്രമുള്ള അവബോധം എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. അപ്പോൾ നമുക്കതിൽ വീണ്ടും വിള്ളൽ വീഴ്ത്താം. 

കുറച്ചുകൂടെ പ്രായോഗികമായി പറയാം. നമ്മുടെ ദൈനം ദിന ചര്യകളിൽ എല്ലാവർക്കും ഓരോ തരം പതിവുകൾ ഉണ്ടാകും. ഒന്നുകിൽ വളരെ കണിശമായിട്ടുള്ളത്, punctual. അതല്ലെങ്കിൽ തീരെ അലസമായിട്ടുള്ളത്, ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെയുള്ള ഒരു പോക്ക്. നാം എത്രയോ തവണ ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു, നടപ്പും എടുപ്പും കിടപ്പുമൊക്കെ ഒന്ന് നേരെ ചൊവ്വേയാക്കണമെന്ന്. രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം വീണ്ടും സകലതും പഴയപടി. അല്ലെങ്കിൽ സകലതും പഴയതുപോലെത്തന്നെ മടുപ്പുളവാക്കാൻ തുടങ്ങി. യോഗ, ധ്യാനം, ജിംനേഷ്യം തുടങ്ങി എന്തെല്ലാം തുടങ്ങി വെച്ചതാണ്. കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം ഒക്കെ താറുമാറായി. ഇനി ഏതെങ്കിലും വാശിയുടെ പുറത്ത് കടിച്ചുപിടിച്ച് തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നെങ്കിൽ കൂടി, പഴയ രസമൊന്നുമില്ല.

ഈ 'സംസാരചക്ര'ത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കണമെന്നുള്ളവർക്ക് (കണിശക്കാരും അസംതൃപ്തരാണ് !), ബോധപൂർവ്വം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടാവുന്നതാണ്. അതിന് യുക്തിസഹമായ ഒരു കാരണത്തേയോ, അനുയോജ്യമായ ഒരു സാഹചര്യത്തെയോ കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. തന്റെ പതിവുപരിപാടികളിൽ ഒരു മാറ്റം വരുത്തുക. ആ മാറ്റം തന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലുമുണ്ടാക്കുന്ന അലകൾ, അവ കൊണ്ടുവരുന്ന പുതുമകൾ, അവ പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന ഊർജ്ജ തരംഗങ്ങൾ എന്നിവയെ നിരീക്ഷിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക. നമ്മൾ ദുഖത്തിന്റെ സൈക്കിളിൽ കറങ്ങുകയാണെങ്കിൽ, സന്തോഷിക്കാനായി ഒരു കാരണത്തിന് കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. ഒരു ദിവസം വെറുതെയങ്‌ സന്തോഷിക്കുക. നമ്മൾ മുഷിഞ്ഞു ചാവാറായി എന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ, വെറുതേ പുതുമയുള്ള എന്തെങ്കിലും ചെയ്തികളിൽ ഏർപ്പെടുക. ഇവയെല്ലാം തീർത്തും സ്വകാര്യമായിട്ടുള്ള സംഗതികളാണെന്നോർക്കുക. തന്റെ സ്വന്തം മുറിയിൽ അടച്ചിട്ടിരുന്ന് ഒരാൾക്ക് കരഞ്ഞു കലങ്ങാം, ചിരിച്ചു മതി മറക്കാം, മടുപ്പിന്റെ പാരമ്യതയിലേക്കു പോകാം, നൃത്തമോ മറ്റോ ചെയ്ത് ശാരീരികമായി വിശ്രാന്തിയിലേക്കു വീഴാം, തിക്കും തിരക്കും നിറഞ്ഞ പ്രവൃത്തികളെക്കൊണ്ട് മടുത്തവർക്ക് തന്റെ മുറിയിൽ കുറച്ചു നേരം കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ചലമായിരിക്കാം, ഒരിടത്തുമാത്രമിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞവർക്ക് എവിടേക്കെങ്കിലും അലഞ്ഞുതിരിയാൻ പോകാം, ഏകാന്തത മടുത്തവർക്ക് സൗഹൃദങ്ങളിൽ മുഴുകി കുറച്ചു നേരം സൊറ പറയാം, ബ്ലാ ബ്ലാ കൊണ്ട് മടുത്തവർക്ക് കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനമാകാം. ഇവയെല്ലാം ചെയ്യുമ്പോഴും നാം ബോധപൂർവ്വം നമ്മുടെ 'ദിനചക്രത്തിൽ' ഒരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തുകയാണെന്ന് ഓർക്കണമെന്നേയുള്ളൂ-making the effect first. കാര്യകാരണ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് കാരണം ഉണ്ടായിവന്നുകൊള്ളും. ഇനി, ഒരു കാരണവും ഉണ്ടായിവന്നില്ലെങ്കിൽ, ആർക്കു ചേതം? സൈദ്ധാന്തികർ എവിടെയെങ്കിലുമിരുന്ന് തല പുകയ്ക്കട്ടെ.

സത്യത്തിൽ, യുക്തിയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു സൈദ്ധാന്തികനെ വഹിക്കുന്നുണ്ട് നാമെല്ലാവരും. അതുകൊണ്ടാണ് യുക്തിക്കു നിരക്കാത്തതായ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ നമുക്കിത്ര വൈക്ലബ്യം. സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാൽ നമ്മുടെ യുക്തി എന്നത് ബുദ്ധിപരമായ യുക്തിയല്ല; വെറും നാലാൾ പറയുന്ന യുക്തിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വിഷമിക്കാനും ദുഖിക്കാനുമൊന്നും നമുക്ക് യാതൊരു ശങ്കയുമില്ലാത്തത്; അതിനു യുക്തി എന്ന ജനസമ്മതി വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. സന്തോഷവും ആനന്ദവുമൊന്നും അങ്ങനെയല്ല.

കാര്യകാരണങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കുകയെന്നാൽ കറങ്ങുന്ന ഭൂമിയുടെ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ നിഷേധിക്കുകയെന്ന വിഡ്ഢിത്തമല്ല. അതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല. അസ്തിത്വപരമായി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അനുഭവിക്കാനുള്ള കഴിവാണത്. കാരണത്തിന് കാത്തു നില്ക്കാതെ കാര്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാണ് അങ്ങനെയൊരു അവബോധം? why be aware?